نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 2 صفحه 188

فاصله افتادن و دور شدن به جهت کفاره و عقوبت و روشن است که شارع در این موارد می خواهد یک نوع تضییقی برای مکلف ایجاد کند نه توسعه و جواز متناسب با توسعه است.

ج): مناقشۀ در کلام آیه الله خویی (ره) در مقام:

در اینجا به مناسبت به مناقشه ای که در کلام آیه الله خویی است، اشاره می کنیم: ایشان در مسئلۀ جواز نظر به محرّمات بالمصاهره می فرمایند: اگر بخواهیم برای اثبات جواز به آیۀ شریفۀ (آیۀ 314 سورۀ نور) استناد نماییم، گرچه آیۀ شریفه برخی از محرّمات بالمصاهره را ذکر نکرده است؛ ولی با قول به عدم فصل، حکم موارد غیر مذکور هم روشن می شود به علاوه با قطع نظر از آیۀ شریفه و عدم قول به فصل می توانیم با استناد به ادلۀ جواز غسل محارم، حکم محرّمات بالمصاهره را اثبات کنیم و قائل به جواز نظر شویم.

ولی بعداً می فرمایند: نگاه به زنی که با لعان و طلاق یا یمین و شرط در ضمن عقد لازم حرام شده باشد، جایز نیست؛ چون ادلۀ جواز تغسیل محارم قطعاً از چنین محارمی منصرف است. ظاهر ادلۀ تغسیل محرم هایی است که مَحرم بودن آنها با قرآن مجید ثابت شده است.

چگونه می شود ایشان از یک سو برای اثبات جواز نظر به محارمی که در آیۀ شریفه ذکر شده، به ادلۀ جواز تغسیل تمسّک می کنند ولی بلافاصله ادلۀ تغسیل را تنها ناظر به همان مواردی که مَحرم بودن آنها با آیه اثبات شده، می دانند؟ ضمن این که وجهی برای ادعای انصراف ادلۀ تغسیل محرم به محرمات مذکور در آیه شریفه وجود ندارد.

تتمّه ای مربوط به جلسۀ قبل

در جلسۀ قبل گفتیم در جواهر و مستند و برخی دیگر از کتابهای فقهی به مرحوم علامه نسبت داده اند که ایشان در تحریر در مورد محارم، خواسته اند علاوه بر نگاه