نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 3 صفحه 107

ج) نظر خصی به اجنبیه

اشاره

گرچه این مسئله کم اتفاق می افتد ولی چون ممکن است اتفاق بیفتد، آن را مطرح می کنیم، مسئلۀ نظر خصی است. در اینجا روایات بسیاری وجود دارد که مقتضای آنها عدم جواز است، و یک روایت هم در مسئله هست که برخی آن را دلیل بر جواز دانسته اند که باید دربارۀ آن بحث کنیم، حال، روایات بحث خصی را مطرح می کنیم.

1) موثقه عبد الملک بن عتبه النخعی

«حمید بن زیاد عن الحسن بن محمد عن عبد الله بن جبله عن عبد الملک بن عتبه النخعی قال سألت أبا عبد الله علیه السلام عن ام الولد هل یصلح أن ینظر الیها خصی مولاها و هی تغتسل قال لا یحل ذلک(1)».

حمید بن زیاد و حسن بن محمد بن سماعه و عبد الله بن جبله، هر سه واقفی ثقه می باشند، و عبد الملک بن عتبه، امامی ثقه است، پس روایت موثقه است.

از این روایت نمی توان استفاده کرد که خصی مطلقاً نمی تواند نگاه کند، زیرا متعرض حال غسل شده است، اگر زن در حال غسل که فقط عورتین را پوشانده و قسمت های بسیاری از بدن وی آشکار است، در مورد نگاه خصی به اجنبیه قطعاً این حد را مجاز نمی دانیم، حد اکثر مو و برخی اعضاء دیگر، محل کلام است و حرمت نگاه کردن خصی به مثلاً سینۀ زن و اعضائی که در هنگام غسل آشکار است، محل بحث نیست.

به هر حال، این روایت این را نفی می کند که خصی مانند سایر محارم باشد، چون بنا بر تحقیق، سایر محارم به غیر از عورت بدون شهوت به سایر اعضای بدن