نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 3 صفحه 172

- در وافی تعبیر می کند سماع با «خوف اعجاب» یعنی زن به گونه ای حرف بزند که شنونده خوشش بیاید، حرام است.

- در مسالک، کفایه، کشف اللثام و ریاض تعبیر شده «مع التلذذ او خوف الفتنه» که احد الامرین را ملاک قرار داده اند.

- در حدائق «مع التلذذ و خوف الفتنه» تعبیر شده که یا هر یک به صورت انحلالی مراد است یا به نحو مجموعی، البته معلوم نیست که «واو» صحیح یا اشتباه است و ممکن است در اصل «او» بوده باشد.

- در جواهر «مع التلذذ او الریبه و خوف الفتنه» تعبیر شده است.

- در کلام مرحوم شیخ (ره) و نیز صاحب عروه «تلذذ او الریبه» تعبیر شده است.

- مرحوم نراقی (ره) در مستند حرمت سماع با تلذذ را منکر شده و گفته: اگر صدای زن مهیّج شهوت باشد و شنونده را به فساد بکشاند، حرام است، چرا که شخص بنفسه از صدای خوب لذت می برد و دلیلی بر حرمت نداریم.

بنابراین، با توجه به اختلاف تعابیر فقهاء و نیز معنون نبودن مسئله در کلمات قدما، به طوری که سماع با تلذّذ حتی در کلمات محقق هم مطرح نشده و از زمان علامه به این صورت مطرح گشته است، نمی توان اجماع در مسئله را پذیرفت.

ب) روایت مسئله

اشاره

دلیل دیگری که در مسئله اقامه شده، روایتی از حضرت امیر (علیه السلام) است که می فرماید: من به زن های جوان سلام نمی کنم «اتخوّف ان یعجبنی صوتها فیدخل علیّ من الاثم اکثر مما طلبت من الاجر»(1).

در نقل فقیه که «من الاثم» دارد، استفاده می شود که لذت بردن از صدای زن، گناه و حرام است. ولی در نقل مرحوم کلینی عبارت «من الاثم» ندارد، در هر دو جا یعنی «کتاب العشره» و «کتاب النکاح» که نقل شده، بدون این تعبیر است. پس، متن صحیح