نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 3 صفحه 181

اما المطلب الثانی فلا اختصاص له بهنّ بل یشمل مطلق النساء کما یشهد له ذکر عدم التبرّج و اقامه الصلاه و ایتاء الزکاه فی ضمنه... فتدلّ علی حرمه ترقیق الصوت و تحسینه».

6) نقد کلام مرحوم آقای خوئی (ره) توسط استاد مد ظلّه

اینکه مرحوم آقای خوئی (ره) می فرمایند که از آیۀ شریفه استفاده می شود «فَلا تَخْضَعْنَ» حکمی عمومی است، صحیح نیست و به نظر می رسد که آیۀ شریفه بر هیچ طرف دلالت ندارد، نه اختصاصی بودن حکم از آن استفاده می شود و نه عمومی بودن حکم. برای روشن شدن مطلب به مثال های زیر توجه فرمایید.

مثال اول: اگر گفتند «ای علماء اگر شما به وظائفتان عمل کنید مانند مردم عادی نیستید، بنابراین، باید دیگران را خوب ارشاد کنید»، آیا معنای این جمله این است که ارشاد وظیفۀ عمومی مردم است؟

مثال دوم: اگر گفتند «ای دولتمردان، اگر به مسئولیتتان عمل کنید، مانند تودۀ مردم نیستید، پس برای رسیدگی به مردم تلاش کنید»، آیا به این معنی است که همۀ مردم در مقابل رسیدگی به دیگران مسئولند؟ سرّ مطلب این است که آیۀ شریفه یکی از وظائف همسران پیامبر (صلی الله علیه و آله) را بیان می کند و نسبت به وظائف دیگران ساکت است نه اینکه لفظ عامی داشته باشیم که حکم عمومی را بیان کند تا اشکال شود مگر مورد مخصص است! بلکه این آیه اقتضاءً از بیان حکم عمومی مردم قاصر است و کاری به حکم عام ندارد.

خلاصه: «فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ» وظیفۀ زنان پیامبر (صلی الله علیه و آله) را بیان می کند و در مورد اختصاصی بودن یا عمومی بودن این حکم ساکت است. البته اگر دلیلی عام داشتیم که هر حکمی که همسران پیامبر (صلی الله علیه و آله) دارند، دیگران نیز دارند الاّ ما خرج بالدلیل، با ضمیمه کردن آن دلیل، استدلال به آیۀ شریفه تمام بود، ولی چنین دلیل عامی نداریم و به تناسب حکم و موضوع و مانند آن، عمومی بودن یا اختصاصی بودن حکم را می فهمیم.