نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 3 صفحه 252

أبی عمیر روایت کرده، از نظر سندی اشکال دارد، زیرا ثابت نیست که ابن أبی عمیر آن را روایت کرده باشد.

2 - مضمرۀ علی:

«عن الحسین بن سعید، عن القاسم بن محمد، عن علی قال: سألته، عن امرأه مسلمه تمشط العرائس... قال: لا بأس و لکن لا تصل الشعر بالشعر»(1).

مراد از قاسم در سند حدیث، قاسم بن محمد جوهری است که ما وی را ثقه می دانیم، و مراد از علی که قاسم بن محمد از وی نقل حدیث می کند، علی بن أبی حمزه بطائنی است و او را هم باید توثیق نمود، زیرا این روایت در ایام استقامت وی از او اخذ شده است، پس، سند حدیث قابل اعتماد است.

2) روایتی که از «وصل شعر به شعر غیر» نهی کرده است

روایت فقه الرضا علیه السلام:

«و لا بأس بکسب الماشطه، اذا... و قد لعن النّبی صلی الله علیه و آله، سبعه: الواصل شعره بشعر غیره، و...»(2).

این روایت دربارۀ مطلق وصل شعر به شعر نیست، بلکه دایرۀ آن متضیّق تر است، یعنی مربوط به متّصل کردن موی خود به موی فرد دیگر می باشد، که دو فرض دارد: وصل کردن موی خود به موی فردی دیگر یعنی اینکه مثلاً زنی موی جداشدۀ خود را به موی زنی دیگر وصل کند، و وصل کردن موی دیگری به موی خود. البته احتمال دوم قوی تر است، زیرا ظاهراً در روایات وصل کردن موها در مقام آرایش نمودن خود نهی شده است. در هر حال، سند روایت ضعیف است.

3) روایاتی که مربوط به «وصل کردن شعر مرأه به شعر مرأه» است

1 - مرسلۀ فقیه:

«قال علیه السلام: لا بأس بکسب الماشطه ما لم تشارط و قبلت ما