نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 3 صفحه 58

ممیّز مانعی ندارد، و چون در نگاه کردن آنها به دیگران مفسده ای نیست، بر اشخاص دیگر نیز لازم نیست خود را از نگاه آنان بپوشانند.

و دربارۀ بچه های ممیّز می فرمایند: «بل الظاهر جواز النظر الیهما قبل البلوغ اذا لم یبلغا مبلغاً یترتّب علی النظر منها او الیهما ثوران الشهوه».

هر چند نسخۀ اصلی عروه به همین شکل است ولی در این عبارت سقطی واقع شده است و هیچ کدام از محشین و شرّاح عروه متعرض سقط نشده اند. توضیح اینکه، از ذیل عبارت عروه که می فرماید «یترتب علی النظر منهما او الیهما» استفاده می شود که ایشان در این مورد نیز می خواهند دو فرع را متعرض شوند؛ فرع اول:

نگاه کردن بالغین به بچه های ممیّز، و فرع دوم: پوشش بالغین از نگاه بچه های ممیّز، در حالی که در صدر عبارت به فرع دوم اشاره نکرده اند و صحیح آن است که چنین می فرمودند: «بل الظاهر عدم وجوب التستر منهما و جواز النظر الیهما اذا لم یبلغا مبلغاً یترتب علی النظر منهما او الیهما ثوران الشهوه».

2) نکته دوم:

مرحوم سیّد (ره) می فرمایند: در صورتی که زمینۀ تحریک شهوت نباشد، بر مکلفین لازم نیست که اندام خود را از صبی و صبیّه ممیّز بپوشانند. ظاهر عبارت هر چند مطلق است لکن منظور جواز ابداء غیر از عورت است و مرحوم سیّد (ره) پوشاندن عورت را از نگاه صبی و صبیّه ممیّز واجب می دانند(1).

خلاصه اینکه، فرع اول را در جلسۀ گذشته بحث کردیم و به این نتیجه رسیدیم که مکلفین موظفند عورت خود را از نگاه بچه های ممیّز بپوشانند.

ب) فرع دوم؛ نگاه به عورت صبی و صبیّۀ ممیّز:

اشاره

از آیات و روایات متعدد استفاده می شود که ستر عورت لازم است و کشف آن