نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 3 صفحه 63

می شود، پس، نگاه به اجنبیّات مطلقاً، صغیرهً کانت أم کبیرهً، الا ما خرج بالدلیل، جایز نیست. البته صبیّۀ غیر ممیّز مانند خواهر زن غیر ممیّز، با سیرۀ قطعیه خارج شده است و سؤال سائل به قرینۀ سیرۀ قطعیه، از صبیّۀ غیر ممیّز انصراف دارد.

* خلاصه آنکه، دلیل اول ایشان نسبت به نگاه مرد به صبیّه قطعاً تمام نیست و نسبت به نگاه زن به صبی ممیّز، مبتنی به بررسی ادلۀ عامۀ حرمت نظر به جنس مخالف است.

3) بررسی دلیل دوم (وجود المانع عن الحرمه)

اگر بپذیریم که ادلۀ عامه اقتضاء می کند که مرد نتواند به صبیّۀ ممیّز، و زن نیز نتواند به صبیّ ممیّز نگاه کند، صحیحۀ عبد الرحمن بن حجاج بر جواز نظر دلالت می کند و ادلۀ عامه را تخصیص می زند.

«کافی: عده من اصحابنا عن سهل بن زیاد عن محمد بن اسماعیل عن الفضل بن شاذان، و عن أبی علی الاشعری عن محمد بن عبد الجبار، جمیعاً عن صفوان بن یحیی عن عبد الرحمن بن الحجاج قال: سألت ابا ابراهیم (علیه السلام) عن الجاریه التی لم تدرک، متی ینبغی لها ان تغطی رأسها ممن لیس بینها و بینه محرم؟ و متی یجب علیها ان یقنّع رأسها للصّلاه؟ قال لا تغطّی رأسها حتی تحرم علیها الصلاه»(1).

مرحوم آقای خوئی (ره) می فرمایند: «فانها داله بوضوح علی عدم وجوب الستر علیها و جواز إبدائها لشعرها ما لم تحض و بثبوت ذلک یثبت جواز النظر الیها بالملازمه العرفیه کما عرفت(2)». ایشان می فرمایند چون بر دختر بچه ستر رأس واجب نیست و می تواند سرش را در مقابل نامحرم باز بگذارد، پس، مرد نیز می تواند به او نگاه کند.

ولی به نظر می رسد که این ملازمه در چند صورت تمام نباشد؛

صورت اول: اگر بر کسی جایز باشد که خود را نپوشاند ولی جواز کشف به این