نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 4 صفحه 110

باشد(1) ، از سوی دیگر وقتی جماعتی مطلبی را نقل می کنند، خود باعث اطمینان به صدور آن می باشد.

در طریق دوم که با احمد بن عبدون آغاز می شود، علی بن محمد بن الزبیر واقع است که بنا بر تحقیق ثقه می باشد و بر فرض که وثاقت وی ثابت نگردد، اعتبار طریق اول کافی است(2).

د) روایت محرّمه (صحیحۀ معمر بن خلاّد)

1) متن روایت

«احمد بن محمد بن عیسی عن معمّر بن خلاد قال قال أبو الحسن علیه السلام ای شیء یقولون فی اتیان النساء فی اعجازهن ؟ قلت انّه بلغنی انّ اهل المدینه لا یرون به بأسا، فقال: ان الیهود کانت تقول اذا أتی الرجل المرأه فی خلفها، خرج الولد احول. فانزل الله عزّ و جلّ (نِساؤُکُمْ حَرْثٌ لَکُمْ فَأْتُوا حَرْثَکُمْ أَنّی شِئْتُمْ من خلف أو قدام خلافاً لقول الیهود و لم یعنَ فی ادبارهن»

2) تذکری درباره متن روایت

این روایت دو بار در تهذیب ذکر شده، یک بار با سندی که ذکر کردیم که با همین سند در استبصار هم آمده است(3) و متن روایت همان گونه ای است که نقل کردیم ولی روایت بار دیگر با سند دیگری در تهذیب ذکر شده(4) ، ولی به جای «اهل

1- (1) (توضیح بیشتر)، مراد از این جماعت برخی از مشایخ معروف شیخ طوسی به ویژه حسین بن عبید الله غضائری است و به احتمال زیاد شیخ مفید هم یکی از این جماعت است، غضائری که در چندین سند بین شیخ طوسی و تلعکبری واسطه شده، بنا بر تحقیق از اجلای ثقات و ارکان امامیه است که نباید در وثاقتشان تأمل نمود.
2- (2) (توضیح بیشتر) علاوه بر این، از دقت در اسناد این قسمت تهذیب معلوم می گردد که روایت از کتاب علی بن الحسن بن فضال که از کتب مشهورۀ طائفه بوده برداشته شده و در این موارد استاد - مدّ ظلّه - احراز اعتبار طریق را لازم نمی دانند.
3- (3) تهذیب 1660/415:7، استبصار 877/244:3
4- (4) تهذیب 1841/460:7