نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 4 صفحه 357

الرعایۀ زن نیز به شمار نمی رود.

2) احمد بن محمد بن عیسی عن سعید بن اسماعیل عن أبیه:

اشاره

«احمد بن محمد بن عیسی عن سعید بن اسماعیل عن أبیه قال: سألت الرضا (علیه السلام) عن رجلٍ تزوّجَ امرأهً بشرط أن لا یتوارثا و ان لا یطلب منها ولداً قال علیه السلام: لا احبّ(1)»

توضیح این روایت:

مردی با زنی ازدواج کرده است و ظاهراً ازدواج دائم است [چرا که در متعه عدم توارث نیازی به شرط کردن ندارد] و شرط کرده اند که از یکدیگر ارثی نبرده و صاحب اولاد نیز نشوند. امام می فرمایند: چنین شرطی را دوست ندارم. (و بنظر می رسد که جائز می باشد، ولی مکروه است) ولی تعبیر «لا احب» هر چند ذاتاً ظهور در کراهت دارد، ولی ارث نبردن مسلماً به معنی حرمت است؛ چرا که در ازدواج دائم شرط عدم توارث باطل است بنابراین «لا احبّ» در قسمت عدم وارث به معنی حرمت و در قسمت عدم استیلاد ممکن است به معنی حرمت یا کراهت استعمال شده باشد. بنابراین روایت از این جهت مجمل بوده و برای حرمت یا جواز قابل استدلال نیست.

3) معتبرۀ رفاعه

اشاره

«محمد بن یعقوب عن عده من اصحابنا عن احمد بن محمد عن ابن محبوب عن رفاعه قال: «قلت لأبی عبد الله (علیه السلام): اشتری الجاریه فربّما احتبس طمثها من فساد دم او ریح فی رحم فتسقی دواء لذلک فتطمث من یومها، أ فیجوز ذلک و انا لا أدری من حبل هو او غیره ؟ فقال لی:

لا تفعل ذلک، فقلت له: انّه انّما ارتفع طمثها منها شهراً و لو کان ذلک من حبلٍ انّما کان نطفهً کنطفه الرجل الذی یعزل، فقال لی: انّ النطفه اذا وقعت فی الرحم تصیر الی علقهٍ ثم الی مضغه، ثم الی ما شاء الله و إنّ النطفه اذا وقعت فی غیر الرحم لم یخلق منها شیء، فلا تسقها دواء اذا ارتفع طمثها شهراً و جاز وقتها الذی کانت تطمث فیه»

ترجمه: سؤال از زنی است که زمان عادت او به تأخیر افتاده و نمی داند در اثر مرض