نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 5 صفحه 455

استفاده شده، بسیار است، ولی به نظر می رسد که بسیاری از این روایات، دلالت بر مدعا ندارند. زیرا در بسیاری موارد، قول زن، مطابق با یکی از اصول عملی، مانند استصحاب عدم یا برائت است. لذا، این که شارع فرموده؛ باید مطابق گفته زن عمل شود، ممکن است به خاطر حجیت قول زن بنفسه نباشد، بلکه به استناد آن اصول باشد. فرضاً، حالت سابقه ای وجود داشته و استصحاب عدم، می توان کرد و قول زن هم با آن اصل مطابق است. بنابراین، باید ادله و روایاتی را مورد بررسی قرار داد که دلالت بر قبول قول زن نسبت به این امور دارد. هر چند بر خلاف مقتضای اصول باشد. مثلاً، روایت فرموده باشد که، قول زن در این باره که الآن من در عدّه هستم پذیرفته می شود، با آنکه استصحاب عدم داشته، یا قول وی که می گوید، من از عدّه خارج شدم، مسموع است. هر چند استصحاب بقای عدّه، عکس این را اقتضاء داشته باشد. پس ما این گونه روایات را مورد بررسی قرار خواهیم داد.

2) متن روایات مربوطه:

1) صحیحه زراره: «عن زراره قال: سمعت ابا جعفر علیه السلام ان یقول: العدّه و الحیض الی النساء»(1).

2) روایت دعائم: «عن جعفر بن محمد علیه السلام العده و الحیض الی النساء اذا قلن صدقن اذا اتین بما یشبه و هذا اقل ما یشبه».

یعنی: گفته زنان دربارۀ عدّه و حیض در موارد اشتباه، تصدیق می شود و کمترین مورد اشتباه هم، همین تردیدها دربارۀ ایام حیض و عدّه و... است.

3) روایت مجمع البیان: «عن الصادق علیه السلام قال: فوض الله الی النساء ثلاث اشیاء:

الحیض و الطهر و الحمل».(2)

4) روایت ابان بن تغلب: «عن ابان بن تغلب قال: قلت لأبی عبد الله علیه السلام انی اکون فی