نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 9 صفحه 206

2) توضیح مسئله:

اگر مردی با زنی زنا کرد و هنوز مدت استبراء آن زن نگذشته، می تواند با خواهرش ازدواج کند زیرا نه شبهۀ جمع در نکاح الاختین در او وجود دارد و نه مدت استبراء مزنی بها جزء ایام عدۀ مطلقه شمرده می شود تا ادله ای که از ازدواج با خواهر مطلقه در ایام عده اش منع کرده شامل آن شود.

3) ادامه متن عروه:

... و کذا اذا وطئها جاز له نکاح اختها فی عدتها لانها بائنه نعم الاحوط اعتبار الخروج عن العده خصوصاً فی صوره کون الشبهه من طرفه و الزنا من طرفها من جهه الخبر الوارد فی تدلیس الاخت التی نامت فی فراش اختها بعد لبسها لباسها.

4) توضیح مسئله:

چون عدۀ زنی که مورد وطی به شبهه قرار گرفته مانند عدۀ بائنه است باید بر حسب قواعد بتواند خواهرش را در آن ایام بگیرد. سید می فرماید: ولی احتیاط استحبابی در این است که تا پایان عدۀ او صبر کند خصوصاً اگر شبهه از ناحیۀ مرد باشد و از طرف زن زنا واقع شده باشد چون در این مورد روایتی وارد شده است.

مرحوم آقای خویی می فرمایند مراد سید «رحمه الله» از خبر مذکور روایت برید عجلی است.

متن روایت: محمد بن یعقوب الکلینی باسناده عن برید العجلی قال: سألت أبا جعفر «علیه السلام» عن رجل تزوج امرأه فزفّتها الیه اختها و کانت اکبر منها فادخلت منزل زوجها لیلاً فعمدت الی ثیاب امرأته فنزعتها منها و لبستها ثم قعدت فی حجله اختها و نحّت امرأته و اطفأت المصباح و استحیت الجاریه ان تتکلم فدخل الزوج الحجله فواقعها و هو یظن آنها امرأته التی تزوجها فلمّا ان اصبح الرجل قامت الیه امرأته فقال: انا امرأتک فلانه التی تزوّجت و انّ اختی مکرت بی فاخذت ثیابی فلبستها و قعدت فی الحجله و نحّتنی فنظر الرجل فی ذلک فوجد کما ذکر فقال: اری ان لا مهر للتی دلّست نفسها و أری ان علیها الحد لما فعلت حدّ