نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 10 صفحه 249

مستفاد از کلام شیخ طوسی رحمه الله:

اگر چنین تخالفی پیدا شد بین اسم یا وصف یا شیء دیگری که ذکر شده بود، صفت ثابت را اخذ می کنیم و آن را که غیر ثابت است از آن رفع ید می کنیم. مثلاً دختر بزرگ شخص بودن از عناوین ثابته اشخاص است اما اینکه نامش فاطمه یا خدیجه و امثال اینها از عناوین عارضی و غیر ثابت است. چون ممکن است تسمیه اش عوض شود یا از اول چنین اسمی نداشته باشد. در اینجا آن که ثابت است اخذ می شود و غیر ثابت الغاء می شود.

قریب به همین مضمون در کلام علامه در تذکره نیز آمده است.

کلام علامه رحمه الله در تذکره:

اشاره

«و لو قال له زوّجتک بنتی فلانه و سمّاها بغیر اسمها و لا بنت له سِوی واحده فالاقوی الصحه و هو اصح وجهی الشافعیه لان البنتیّه صفه لازمه ممیّزه فیتعیّن و یلغی الاسم المذکور بعده و الثانی: (وجه دوم برای شافعیه) لا یصح النکاح لانه لیس له بنت بذلک الاسم. و لو قال زوّجتک هذه فاطمه و اشار الیها و کان اسمها زینب فالوجهان للشافعیّه.(1)

مستفاد از کلام علامه در تذکره:

کسی که یک دختر بیشتر ندارد و دختر خودش را فاطمه نام نهاده اما اشتباهاً خدیجه می گوید در اینجا می فرماید عقد بر صفت لازمه واقع می شود و بر تسمیه واقع نمی شود و علامه این قول را تقویت می کند که اصحّ وجهین شافعی ها هم همین است که الغاء کنیم صفتی را که قابل زوال است.

اما اگر بین اشاره و تسمیه اختلاف شد در اینجا شافعی ها ترجیح ندادند و وجهان ذکر کردند و علامه هم ترجیح نداده. کانه مشار الیه بودن صفت ثابته نیست