نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 10 صفحه 389

استحقاق نفقه از زوج و مهر المسمی از او را اثبات می کند. بلکه باید استحقاق مهر از مدعی را نیز به آن اضافه کرد زیرا زن خود را با رد یمین به مدعی (که به منزلۀ اقرار یا بینه است) طلبکار مهریه دانسته و مدعی هم با حلف، بر آن اقرار کرده است البته چون او را به مدعی تسلیم نمی کنند نفقه را مستحق نیست ولی مهر را باید به او بپردازد.

متن عروه: هذا کله اذا کانت منکره لدعوی المدعی و اما اذا صدقته و اقرت بزوجیته فلا یسمع بالنسبه الی حق الزوج و لکنها مأخوذه باقرارها فلا تستحق النفقه علی الزوج و لا المهر المسمی بل و لا مهر المثل اذا دخل بها لانها بغیه بمقتضی اقرارها الا ان تظهر عذراً فی ذلک و ترد علی المدعی بعد موت الزوج او طلاقه الی غیر ذلک.

اگر زن نسبت به ادعای مدعی منکر نبود و او را تصدیق و به آن اقرار کرد، البته اقرار او نسبت به حق زوج نافذ نیست اما او را نسبت به اموری که بر علیه خود اوست اخذ می کنند و لذا نه از زوج نفقه ای مستحق است و نه طلبکار مهر المسمی است و نه چون اقرار به غیر خلیه بودن کرده و به مقتضای آن تمکین به زوج را زنا قلمداد نموده، مستحق مهر المثل است. مگر اینکه عذری بیاورد که دخول به او وطی به شبهه شود و در هر صورت پس از جدا شدن از زوج - به مدت یا طلاق یا فسخ و انفساخ و غیره - بنا به اقرارش زوجۀ آن مدعی است و بر همین اساس احکام دیگر مانند اقامۀ حد و حرمت ابد و امثال ذلک نیز مترتب می شود. «* و السلام *»