نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 12 صفحه 207

1381/7/28 یکشنبه درس شمارۀ (464) کتاب النکاح/سال پنجم

اشاره

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ

خلاصۀ درس قبل و این جلسه:

در جلسه پیش ولایت حاکم را بر تزویج من لا لی له تنها در فرض اضطرار و از باب امور حسبیه ثابت دانستیم.

در این جلسه اشاره می کنیم که این امر مخالف فتوای مشهور قدماء نیست. در ادامه به استدراکی درباره دلیل ولایت اوصیاء پرداخته، بر خلاف جلسات پیشین دلالت روایت مضمن «اَلَّذِی بِیَدِهِ عُقْدَهُ النِّکاحِ» را بر ولایت وصی پذیرفته و اشاره می کنیم که کلمۀ «وصیّ» با «الی» به معنای وصی قرار دادن می باشد و مربوط به پس از مرگ می باشد.

در ادامه دلالت عموم تعلیل در موثقه محمد بن مسلم را بر ولایت اوصیاء در امر تزویج ناتمام دانسته، از جهت عدم اطلاق روایت و عدم امکان تعدی از باب مضاربه به وصیت به تزویج، استدلال به این حدیث را نادرست می خوانیم.

در ادامه به بررسی استحباب استیذان دختری که در امر ازدواج استقلال دارد از پدر یا جد خود و در صورت نبودن آنها واگذار نمودن این امر به برادر پرداخته، استحباب واگذاری امر تزویج را به برادر نمی پذیریم، در پایان بحث کفایت سکوت باکره را در رضایت وی آغاز می کنیم.

***

الف - اشاره به فتاوای علما و مسئلۀ ولایت حاکم در تزویج من لا لی له

ما در مسئله ولایت حاکم در تزویج من لا لی له این نظر را اختیار کردیم که تنها در صورت اضطرار و از باب امور حسبیه ثابت است و مطلق مصلحت کافی نیست، در اینجا این اشکال پیش می آید که آیا اصل ثبوت ولایت حاکم مخالف فتوای مشهور