نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 13 صفحه 206

ذاتی و ابدی است و لذا معنای «أُحِلَّ لَکُمْ...» این نیست که در غیر از موارد مذکوره، حلیّت نیازمند به هیچ سبب دیگری نیست مثلاً لازم نیست که صیغه خوانده شود و یا شرایط دیگر معتبر نمی باشد. بنابراین معنای «أُحِلَّ لَکُمْ...» این است که هر موردی که فی حد نفسه خالی از اشکال باشد مثل اینکه در حال احرام نباشد یا عدّه زن تمام شده با شد و... در این موارد با رعایت شرایط عقد صحیح است و چون جمع بین مادر و دختر نمی شود اگر کسی مادر را تزویج کرده باشد، تا مادامی که دلیلی بر ابطال آن نباشد نمی توان حکم به بطلان او کرد و لذا اگر بعد از آن دختر آن زن را نیز عقد نماید بر طبق قاعده چون دلیلی بر بطلان عقد مادر نیست (و فرض این است که احل لکم ما وراء ذلکم نیز شامل عقد دختر نمی شود زیرا آیه ناظر به مواردی است که فی حد نفسه اشکالی نداشته باشد و در این مورد به خاطر عدم جواز جمع بین مادر و دختر، عقد دختر فی حد نفسه اشکال دارد) قهراً عقد دختر باطل می شود و عقد مادر به صحت خود باقی می ماند.

ج) ادامۀ مسئله:

و لو ادّعی أحد الرجلین المعقود لهما السبق و قال الآخر: لا أدری مَن السابق و صدقت المرأه المدّعی للسبق حکم بالزوجیه بینهما لتصادقهما علیهما.

حکم این فرع همان است که مرحوم سید فرموده اند چون فرض این است که شخصی ادعای سبق می کند و زن نیز تزویجش با او را تصدیق می کند و طرف مقابل نیز ادعای خلاف ندارد در این مورد حکم به زوجیت می شود چون در ثبوت نسبت زوجیت اگر زن و مرد با هم توافق داشته باشند و مدعی خلافی در بین نباشد همین نفس توافق آنها کافی است و احتیاج به اثبات کردن ندارد.

پایان کتاب النکاح عروه از جلسه آینده مسائل رضاع شرایع که در جواهر ج 29 از صفحه 264 آمده است را شروع می کنیم. ان شاء الله

«* و السلام *»