نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 13 صفحه 28

عمل بیاید.

بله اگر گوینده قصد داشت مطلب را فی الجمله بیان کند برای اطلاق مقامی باید تا رسیدن وقت عمل صبر کرد یعنی اگر وقت عمل رسید و قیدی نیاورد از باب اطلاق مقامی استفاده اطلاق می شود.

به نظر ما، اکثر اطلاقات بلکه عمومات کتاب - با اینکه طبق تحقیق دلالت آنها بر عموم وضعی است - در مقام بیان نیستند به دلیل کثرت مستثنیاتی که به وسیله سنت بیان شده است. مثل خیلی از قوانینی که حکومت ها وضع می کنند و بعد تبصره می زنند. غالب قوانین استثنا دارند، و اینگونه عمومات ظهور در عموم ندارند که تمام افراد آنها مورد اراده استعمالی متکلّم باشد.

2 - از فروع بحث اول اینکه، اگر بین عام و مطلقی تعارض شد،

چون فرض بر این است که پیش از رسیدن وقت عمل به مطلق، عام وارد شده، لذا بر مبنای مرحوم شیخ دلیل عام بر ادلّه اعتبار مطلق وارد می شود، چون به نظر ایشان شرط انعقاد اطلاق عدم قید تا رسیدن وقت عمل است و چون دلیل عام خودش قرینه بر عدم اطلاق می شود لذا اطلاق منعقد نشده و عام مقدم می گردد.

اما به نظر ما و مبنای مرحوم آخوند که شرط انعقاد اطلاق نیامدن قید در مجلس تخاطب است، اطلاق منعقد می شود، آنگاه چون به نظر ما ظهور در هر دو یکسان است وجهی برای تقدم عام بر مطلق نیست.

3 - اختلاف نظر مرحوم شیخ و آخوند در تمسک به أَوْفُوا بِالْعُقُودِ در خیار غبن.

یک عام مثل أَوْفُوا بِالْعُقُودِ داریم و می دانیم بعضی افراد از تحت این عام در مدتی از زمان خارج شده و در زمان بعد شک داریم، آیا می توانیم به عام تمسک کرده بگوییم دلیل بر خروج بیش از زمان اول نداریم؟

در این بحث در مسئله خیار غبن بین محقق کرکی و دیگران اختلاف است که آیا