نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 13 صفحه 56

و ثانیاً: ابن مسکان در طریق آن است که طبق مشهور از اصحاب اجماع است.

ولی به نظر ما سند روایت قابل مناقشه است، چون ما نظریه عام اصحاب اجماع را قبول نداریم که هر روایتی که سند آن تا اصحاب اجماع صحیح بود آن روایت صحیح است. البته در خصوص مشایخ ثلاثه (صفوان و ابن ابی عمیر و بزنطی) مشایخ این محدثین بزرگ را طبق شهادت طوسی در عده ثقه می دانیم، لیکن این توثیق اختصاص به مشایخ بلا واسطه دارد لذا نمی توانیم از این طریق هم، ولید بیاع الاسفاط را توثیق نماییم.

4) صحیحۀ محمد بن اسماعیل بن بزیع:

محمد بن یحیی عن احمد بن محمد عن محمد بن اسماعیل بن بزیع قال سأله رجل عن رجل مات و ترک أخوین و ابنه و الابنه صغیره فعمد أحد الأخوین - الوصیّ - فزوّج الابنه من ابنه ثم مات أبو الابن المزوّج (شخصی دو تا برادر و دختری داشته و یکی از این برادرها را وصیّ برای امور خودش یا امور فرزندانش قرار می دهد این وصی با اینکه نسبت به عقد صغیره ولایتی نداشته و وصایتش شامل این مورد نبوده، این دختر صغیره را برای پسر خودش فضولهً عقد کرده و سپس مرده است. بعد از مرگ او برادر دیگر گفته: این عقد برادر ما که عقد صحیح نبود چون موقع تزویج دختر صغیره بوده است و با اجازه تصحیح نمی شده است)

فلمّا أن مات قال الا "خر: أخی لم یزوّج ابنه (یعنی تزویج صحیحی که آثار بر آن مترتب شود انجام نگرفته است) فزوّج الجاریه من ابنه (از ذیل روایت معلوم می شود که موقعی که این تزویج دوم واقع شده دختر بالغ بوده و صلاحیت اجازه را داشته است) فقیل للجاریه أیّ الزوجین أحبّ الیک الأول او الآخر قالت: الآخر (دختر عقد دوم را اجازه می دهد و در این موقع صلاحیت اجازه داشته و بالغ بوده است.) ثم ان الأخ الثانی مات و للأخ الاول ابن أکبر من الابن المزوَّج (برادر دوم هم می میرد. آن برادر