نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 13 صفحه 65

صحیح محسوب می شود کافی است و عربی بودن معتبر نیست و با هر لفظی می توان صیغه را جاری کرد و وجهی برای انصراف «أَوْفُوا بِالْعُقُودِ» از این موارد در کار نیست. در ما نحن فیه نیز که فرض بر این است که متعلّق عقد امری است مشروع و از این جهت مشکلی وجود ندارد، «أَوْفُوا بِالْعُقُودِ» می گوید هر کس عقدی را که مربوط به خود او است(1) باید وفاء نماید، حال انتساب عقد به او بالمباشره باشد یا بالتوکیل، بالاذن یا بالاجازه، از این جهت اطلاق دارد و جهتی برای انصراف به عقد بالمباشره وجود ندارد لذا می توان به آن تمسک کرد و به عبارت دیگر در ما نحن فیه شک ما در صحت عقد فضولی به این برگشت می کند که آیا انتساب عقد به اشخاص حتماً می بایست بالمباشره باشد یا اینکه اگر انتساب بالاجازه نیز باشد کفایت می کند؟ اطلاق أَوْفُوا بِالْعُقُودِ می گوید مباشرت خصوصیتی ندارد و با اجازه نیز عقد صحیح و لازم الوفاء است. و این بحث اختصاص به عقد که طرفینی است ندارد بلکه در عهود هم که شامل تعهد یک طرفه هم می شود جاری است و با این بیان صحت تمسّک به أَوْفُوا بِالْعُقُودِ (بنابراین که مراد عهود و احکام الهی نباشد) و المؤمنون عند شروطهم نیز روشن می گردد.

د) استثنایی در مورد صحت نکاح فضولی

بر اساس صحیحه معاویه بن وهب یک فرض از فروض نکاح فضولی محکوم به بطلان است و با اجازۀ لاحقه نیز تصحیح نمی شود در این صحیحه شخصی از امام صادق علیه السلام می پرسد: من مملوک عده ای بودم و بدون اجازۀ موالی خود با زنی ازدواج کردم. بعد از آن، آنها مرا آزاد کردند آیا بعد از آزادی می بایست عقد نکاح را تجدید کنم؟ امام علیه السلام از او استفصال کرده و می فرمایند آیا موالی تو وقتی که ازدواج