نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 17 صفحه 178

صفحه 178

آنچه را در این جلسه می خواهیم بیان کنیم اثبات وثاقت «جعفر بن محمد بن مسرور» است که در طریق سند روایت محل بحث در فقیه آمده است.

برای اثبات وثاقت «ابن مسرور» نیز راه هایی وجود دارد که به چند مورد آنها اشاره می کنیم.

1 - «جعفر بن محمد بن مسرور» شیخ و استاد صدوق است. و به نظر ما کسی که شیخ و استاد شخصی همچون صدوق [که در اخذ حدیث بسیار سخت گیر بوده و در اخذ آن مسامحه نکرده و به ضعفاء اعتماد نمی نموده است] بوده، دلیل بر وثاقت او می باشد و از اینجا معلوم می شود که ردّ این دلیل ما به بیان اینکه: چون قدماء قائل به اصاله العداله بوده اند، لذا شیخ بودن دلیل بر وثاقت نمی باشد چرا که ممکن است از باب اصاله العداله به عنوان استاد و شیخ انتخاب شده باشد، درست نیست، زیرا اگر چه ما می پذیریم که در میان قدماء فی الجمله کسانی بوده اند که قائل به اصاله العداله باشند و لیکن این مطلب در حق مثل صدوق صحیح نیست.

2 - ادعای ما این است که «جعفر بن محمد بن مسرور» همان «جعفر بن محمد بن قولویه» است که در وثاقت و اعتبار او هیچ حرفی نیست(1).

البته این مطلب را ابتداء مرحوم وحید بهبهانی تنها در حد یک احتمال مطرح کرده که مرحوم آقای خویی نیز آن را ردّ کرده اند. ولی ادعای ما بالاتر از حد احتمال است و ما تقریباً مطمئن به اتحاد این دو هستیم.

برای اثبات این ادعا ذکر یک نکته به عنوان مقدمه لازم است و آن اینکه: آنچه با مراجعه به کتب حدیث و رجال به دست می آید این است که مرحوم صدوق از «ابن قولویه» اخذ روایت کرده است. روایت مشتمل بر «عمل ام داود» را صدوق از همین شخص نقل نموده است و اصولاً طبیعت قضیه نیز اقتضای این را دارد که صدوق از ابن قولویه حدیث اخذ کرده باشد. «ابن قولویه» قدری متقدم بر صدوق می باشد و وقتی هنوز صدوق به دنیا نیامده بوده است وی صلاحیت اخذ حدیث را داشته، چرا که صدوق در حدود 6 یا 7 سال بعد از فوت سعد بن عبد الله متولد شده و «ابن


1- (1) - استاد مد ظله: کلماتی که پسوند «ویه» دارند همه لقب اند و صاحبان آنها دارای اسماء خاصی می باشند و در ما نحن فیه نیز اسم «قولویه» همان مسرور است.

قولویه» فی الجمله روایاتی را از «سعد بن عبد الله» نقل نموده است. «ابن قولویه» چه در قم بوده باشد و چه در بغداد در هر دوی این مکان ها صدوق بوده (صدوق در سال 355 به عراق رفته است) و طبع مثل صدوق این اقتضاء را دارد که از او با آن جلالت قدری که داشته اخذ حدیث نماید. پس اصل نقل صدوق از ابن قولویه قطعی است. و اما اتحاد «ابن مسرور» با «ابن قولویه» عباراتی در کلام نجاشی وجود دارد که دلالت بر اتحاد این دو می کند. نجاشی در ذیل ترجمه «ابن قولویه» می نویسد: «جعفر بن محمد بن جعفر بن موسی بن قولویه أبو القاسم و کان أبوه یلقب مَسْلَمه من خیار اصحاب سعد، و کان أبو القاسم من ثقات اصحابنا...(1)»

و در ذیل ترجمه «علی بن محمد بن جعفر» چنین گوید: «علی بن محمد بن جعفر بن موسی بن مسرور أبو الحسین یلقب أبوه ممله، روی الحدیث و مات حدیث (حدث) السن لم یسمع منه له کتاب فضل العلم و آدابه، أخبرنا محمد و الحسن بن هدیه قالا: حدثنا جعفر بن محمد بن قولویه قال: حدثنا اخی به(2)».

همان طوری که از عبارت اول نجاشی معلوم است نسب جعفر بن محمد به قولویه می رسد، و در عبارت دومی که از نجاشی نقل کردیم همین جعفر بن محمد بن قولویه از برادر خود علی بن محمد بن جعفر بن موسی بن مسرور نقل حدیث کرده است.

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه