نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 18 صفحه 175

بسیار قوی بوده و طبعاً هنگامی که من لا یحضر را می نوشته در کتاب هایی مثل کتاب معاویه بن عمار سیری داشته ولی دیده این روایت را فقط کلینی نقل کرده، از این رو با تعبیر «روی» نقل کرده است. از این رو این مطلب این تردید را ایجاد می کند که آیا کلینی روایت را در کتاب معاویه بن عمار دیده یا آنکه بعضی از اشخاص از معاویه بن عمار نقل کرده اند. به هر حال این روایت تحریم را به قابله مربیه تقیید می کند.

صدوق در مقنع نیز می فرماید: «و لا تحل القابله للمولود و لا ابنتها و هی کبعض امهاته»

[این همان عبارت مقنع است که گفتیم شهید ثانی کلام شهید اول را توجیه کرده و محل خلاف را فقط قابله دانسته است و گذشت که این توجیه درست نیست، و عبارت مقنع بنت القابله را نیز ملحق به قابله کرده است.]

این تعبیر مقنع نظیر تعبیر روایت کافی از جابر عن ابی جعفر علیه السلام است با آن ذیلی که از معاویه بن عمار نقل شده بود و این ذیل هم در مقنع آمده است.

روایت سوم: أحمد بن محمد بن عیسی عن علی بن الحکم عن علی بن أبی حمزه عن أبی بصیر عن ابی عبد الله علیه السلام [این سند به نظر ما معتبر است و علی بن الحکم هنگامی از علی بن أبی حمزه أخذ حدیث کرده که ایام استقامت علی بن أبی حمزه بوده است] قال: لا یتزوج المرأه التی قبلته و لا ابنتها.

روایت چهارم: روایت دعائم الاسلام عن رسول الله صلی الله علیه و آله انه نهی ان یتزوج الرجل قابلته و لا ابنتها.

روایت پنجم: فی الکافی عن حمید بن زیاد عن عبد الله بن أحمد [یا عبید الله بن أحمد] عن علی بن الحسن عن محمد بن زیاد بن عیسی بیّاع السابری عن أبان بن عثمان عن ابراهیم عن ابی عبد الله علیه السلام [حمید بن زیاد واقفی است و عبد الله یا عبید الله بن أحمد بن نهیک است تتمه بحث سند را فردا متعرض می شویم] قال: اذا استقبل الصبی القابله بوجهه حرمت علیه و حرم علیه ولدها. [مراد از استقبل این است که بچه را مقابل خود قرار می دهد و این مرتبه ای از مراتب تربیت است.]

روایت ششم: أحمد بن محمد بن عیسی عن ابن أبی عمیر [در بعضی نقل ها عن ابراهیم بن أبی عمیر آمده، لکن به نظر می رسد ابراهیم باید زائد باشد] عن ابراهیم بن عبد الحمید قال سألت أبا الحسن علیه السلام عن القابله تقبل الرجل أ له أن یتزوجها فقال: ان کانت قبلته المرّه و المرّتین و الثلاثه فلا بأس و ان کانت قبلته و ربّته و کفلته فانی أنهی نفسی عنها و ولدی [مراد از «قبلته» تقبیل به معنای بوسیدن نیست، بلکه به قرینه مقابله با قبلته و ربّته و کفلته، مرتبه ای ضعیف از مراتب تربیت است، پس این تعبیر تعبیری مجازی از مرتبه ای از تربیت است] و فی خبر آخر و صدیقی [علاوه بر اینکه خودم و فرزندانم را منع می کنم دوست خودم را نیز منع می کنم. این روایت، مختص به قابله است و مشتمل بر بنت القابله نیست.]

روایت هفتم: قرب الاسناد: محمد بن الحسین بن أبی الخطاب قال: أخبرنا أحمد بن محمد بن أبی نصر قال: سألت أبا الحسن الرضا علیه السلام عن المرأه تقبلها القابله فتلد الغلام یحل للغلام أن یتزوج قابله أمّه؟ [کلمه قابله در روایات مانند این تعبیر است که الآن می گوییم: این زن مامای فلانی است. چه قابله به خود بچه و چه به مادر بچه اضافه شود. منظور قابله ای است که برای این مادر و بچه آمده و بچه را به دنیا آورده است.

در این نقل قابله به مادر اضافه شده و در نقل دیگر که در تهذیبین آمده، قابله به فرزند اضافه شده است. معمولاً قابله به فرزند اضافه می شود] قال: سبحان الله! و ما یحرم علیه من ذلک.