نکاح : تقریرات درس آیت الله شبیری زنجانی جلد 19 صفحه 131

2 - روایت موثقه ابن بکیر قال قال أبو عبد الله علیه السلام: ما کان من شرط قبل النکاح، هدمه

النکاح، و ما کان بعد النکاح فهو جایز(1).

3 - موثقه محمد بن مسلم قال: سمعت ابا جعفر علیه السلام یقول: فی الرجل یتزوج المرأه متعه، انهما یتوارثان اذا لم یشترطا، و انما الشرط بعد النکاح(2).

مرحوم مجلسی خواسته است بگوید که مفاد این روایات این است که اگر شرطی را در گفتگو قرار گذاشتند، باید آن را در عقد ذکر بکنند، و الا کالعدم است و عقد صحیح می شود، و وقتی که شرط کالعدم شد، عقد هم عقد دائم می شود.

جواب استاد مد ظله از استدلال مذکور

به نظر می رسد که مستفاد از این روایات که می گویند که، شرط قبل از عقد به درد نمی خورد و شرط باید در ضمن عقد دوباره ذکر شود، این است که استصحاب شرط بودن در سابق و تعلق رضایت به آن، در اینجا فایده ای ندارد، چرا که لحن روایات این است که شرطهایی را که قبل از نکاح شرط کرده اند، اگر بعد از نکاح اجازه دهد و شرطیتش را بپذیرد، نافد می شود و الا نفوذی نداشته و با نکاح از بین می روند.

اشاره به ضعف سند روایت اول

البته روایت اولی که مطرح شده، در سندش سلیمان بن سالم است که راه صحیحی برای اثبات وثاقت او وجود ندارد، مگر اینکه کسی این نظر را در مورد اصحاب اجماع بپذیرد که ایشان فقط از ثقات روایت می کنند، که در این صورت، با توجه به اینکه یونس بن عبد الرحمن که از اصحاب اجماع است در یک مورد از سلیمان بن سالم روایت کرده است، حکم به وثاقت او شده و سند روایت تبدیل به موثقه می شود.