وقف مهدوی صفحه 37

ص:39

انعام داده است.

بنابراین دنیا و آخرت از لحاظ سعادتمند کردن انسان بهم مربوطند و یک مجموعه اند و دنیا مزرعه آخرت است و می بینیم که بسیاری از واقفین خیراندیش نیز به مسأله توجه داشته اند، مثلاً در وقفنامه مدرسه نوریه اصفهان می خوانیم که: «... قطع تعلّق از شوائب علائق زخارف دنیوی نموده و بر این مقال مترّنم بوده اند:

ب_دنی_ا ت_وان_ی که عّقْب_ی خ_ری

بخر جان من ور نه حسرت خوری

و دریافته اند که جهان و زندگی بازیچه ای بیش نیست و به آیه شریفه گوش جان سپرده اند که: ((وَمَا هَذِهِ الْحَیَاهُ الدُّنْیَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ وَإِنَّ الدَّارَ الْآخِرَهَ لَهِیَ الْحَیَوَانُ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ)).(1)

«این زندگی دنیا، جز سرگرمی و بازیچه نیست، زندگی حقیقتی سرای آخرت است ای کاش می دانستند.»

یقیناً داشتن دارایی برای همه لذت بخش است