احکام پزشکان و بیماران: مطابق با فتوای آیه الله العظمی حاج شیخ محمد فاضل لنکرانی صفحه 92

گرفت،باید مباشر،دیۀ آن را به پدر و مادر بدهد امّا اگر فقط اذن پدر بود، باید دیه را به مادر بدهد و در صورت عکس،دیه را باید به پدر بدهد و در صورتی که با اذن پدر و مادر،پزشک و یا...جنین را سقط کرد باید مباشر در سقط،دیه را به وارثان طبقۀ بعد بدهد امّا احتیاط این است که با اذن پدر و مادر باشد.

299- اگر مباشر در سقط جنین یکی از پدر و مادر باشد،دیه را باید به دیگری که مباشرت در سقط نداشته است،داد و اگر پدر و مادر هر دو مجتمعاً جنین را سقط کنند،دیه را باید به وارث های طبقۀ بعد بدهند،و به طور کلی کسی که دخالت مستقیم در سقط داشته از دیۀ جنین ارث نمی برد.

300- اگر پزشک معالج تشخیص دهد که مادر فوت کرده ولی فرزندش در رحم زنده است،باید با عمل جراحی آن را بیرون آورد،ولی اگر نزدیکان زن یا کسی دیگر مانع شوند و جنین از دنیا برود،در این صورت پزشک هیچ مسئولیتی ندارد و دیۀ جنین بر عهدۀ شخص یا اشخاصی است که مانع شده اند،چنانچه عرفاً قتل مستند به آنان باشد.

301- در فرض سابق اگر شخصی مانع شد و نگذاشت که جنین زنده را از داخل رحم بیرون آورند،امّا از قوۀ قهریه استفاده نکرد و جنین از دنیا رفت،در این صورت کسی ضامن دیه نیست،گرچه معصیت کرده اند.

اطلاع رسانی پزشک به والدین دربارۀ چگونگی جنین

302- اگر پزشک معالج متوجه شد که جنین ناقص العضو است و والدین در مورد صحت و سلامت فرزندشان سؤال کردند،وظیفۀ پزشک است