تکفیر از دیدگاه علمای اسلام صفحه 143

ص:164

1- . عکبری، الابانه الصغری، ص162.
2- . او احمد بن محمد بن ابراهیم بن الخطاب خطابی بستی از اولاد زید بن خطاب، برادر عمر بن خطاب، مکنی به ابوسلیمان، محدث، لغوی، فقیه و ادیب است که در سال 319 هجری در رباط متولد شد و در سال 388 هجری در همان جا وفات یافت. از جمله تألیفات او معالم السنن فی شرح کتاب السنن لابی داود و غریب الحدیث و شرح بخاری و اعلام الحدیث است. }عمر رضا کحاله، معجم المؤلفین، ج2، ص61.{
3- . شعرانی، الیواقیت و الجواهر، ج2، ص125 به نقل از او.

ابومحمد عبدالوهاب بن علی بن نصر بغدادی

(1) }متوفی 424ق{

او در شرح خود بر کلام امام ابن ابی زید قیروانی: «و لایکفّر احد بذنب من اهل» می نویسد:

و هذا کما قال، فالمذنبون من اهل المله مؤمنون مذنبون و لایخرجون بذنوبهم من الاسلام و لا عن الایمان و لاتحبط ذنوبهم ایمانهم، هذا قول ائمه السنه و سلف الأمه؛(2)

این همانند سخنی است که گفته: گناه کاران از اهل ملت }اسلام{ مؤمن و گناه کارند و با گناهانشان از اسلام و ایمان خارج نمی شوند و گناهانشان، ایمان آن ها را حبط نمی کند. این گفته امامان سنت و سلف امت است.

امام جوینی

(3) }متوفی 438ق{

او می گوید: «انّ ادخال الکافر فی المله امر عظیم و اخراج مسلم عنها امر عظیم»؛(4)

داخل کردن کافر در ملت اسلام کاری

خطرناک و اخراج مسلمان از آن نیز اقدامی خطرناک است.

ابن حزم

(5) }متوفی 456ق{

ابن حزم میگوید: