تکفیر از دیدگاه علمای اسلام صفحه 371

ص:392

1- . نساء، آیات 48 و 116.
2- . زمر، آیه 53.
3- . ابن تیمیه، مجموعه الرسائل و المسائل، ج5، ص384.

و در هیچ یک از کتاب های مورد اعتماد آنان وجود ندارد، بلکه مخالف قرآن است، زیرا خداوند متعال فرمود: «خداوند شرک به خود را نمی آمرزد و از غیر آن در می گذرد» این در حق کسی است که توبه نکرده است.

در حق توبه کنندگان فرمود: «بگو: ای بندگان من که بر خود اسراف و ستم کرده اید! از رحمت خداوند نومید نشوید، که خدا همه گناهان را می آمرزد، زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است». به وسیله کتاب خدا و سنت رسولش پس ثابت شد که هرکس توبه کند، خداوند توبه اش را می آمرزد.

و. اعتقاد صحابه به عدم کفر دشنام دهنده به خود

از تاریخ فهمیده می شود که صحابه اعتقاد داشته اند دشنام دهنده آنان کافر نمی شود.

بیهقی به اسنادش از ابوهریره نقل کرده که گفت: «لایقتل احد بسب احد الاّ بسبّ النبی؛(1) هرگز احدی با دشنام

دادن شخصی کشته نمی شود، مگر با دشنام دادن به پیامبر.

ز. سیره سلف در عدم تکفیر دشنام دهنده صحابی

از سخنان و سیره سلف دانسته می شود که آن ها معتقد به کفر دشنام دهنده صحابه و جواز تکفیر او نبوده اند.

ابن سعد به سندش از عمر بن عبدالعزیز نقل کرده: «انّه لایقتل احد بسبّ احد الاّ من سبّ النبی؛(2) احدی با دشنام دادن به شخصی کشته نمی شود، مگر با دشنام دادن به پیامبر.»

ح. مخالفت تکفیر با سیره پیامبر$

علامه شرف الدین می نویسد:

انّا تتبعنا سیره النبی، فما رأیناه یکفّر احدا بشتم واحد من اصحابه رضی الله عنهم، و کان الصحابه یتنازعون و یتشاتمون علی عهده فلم یؤثر عنه تکفیر احد منهم بسبب ذلک حتی تشاتموا مرّه امامه و تضاربوا بالنعال؛(3)