استغفار راه رهایی از تنگناها صفحه 114

استغفار از عبادات

همه باید استغفار کنند و عذر تقصیر به پیشگاه خداوند آورند؛ از خوبی ها و بدی ها. به قول سعدی که می گوید:

عاصیان از گناه توبه کنند

عارفان از عبادت استغفار

آنهایی که گناهکارند از گناه استغفار می کنند. اما کسی که چشم و دلش باز شود، از همان خوبی ها هم استغفار می کند. از نفس کشیدنش در مقابل خدا و این که وجودی برای خودش می بیند، باید عذرخواهی کند. بزرگی این شعر را بسیار تکرار می کرد:

گرفتم آن که مرا نگیری به هیچ گناهی

همین گناه مرا بس که با وجود تو هستم

این که با وجود خدا ما برای خودمان وجودی می بینیم و برای خود شخصیت قائل هستیم، استغفرالله. لبید، شاعر عرب می گوید:

ألا کل شیء ما سوی الله باطل

و کل نعیم لا محاله زائل(1)

به یقین هرچه غیر حق سبحانه و تعالی در عالم است، همه باطل است، و هر چه از تنعمات در عرصه دنیاست رو به زوال است.

پیغمبر ما اهل شعر و شاعری نبودند، ولی در باره این شعر فرمودند:«أصدق کلمه قالتها العرب کلمه لبید ؛ راست ترین کلامی که عرب گفته است، کلامی است که لبید شاعر گفته است.

هرچیز غیر از خدا همه باطل است. خدا حق است و ما باطلیم. و همه نعمت های دنیا هم زائل می شود و از بین می رود.