استغفار راه رهایی از تنگناها صفحه 184

دروغ مثل آب خوردن رواج پیدا کرده است.

یک موقعی یک طلبه ای آمد خدمت آیت الله بهاءالدینی و گفت: چه کار کنیم که اصلاح شویم. فرمودند: برو و دورغ نگو. گفت: منظورتان این است که وقتی می گوییم «إیاک نعبد و إیاک نستعین» آن را با اخلاص کامل بگوییم؟

فرمودند: نه، این برای اولیاء الله است. همین دروغ های ساده را نگو. اگر با خانواده، با رفیق، وعده می کنیم و می دانیم نمی توانیم انجام دهیم، این هم یک نوع دروغ است.

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ کَبُرَ مَقْتًا عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ؛(1) ای کسانی که ایمان آورده اید، چرا چیزی می گویید که انجام نمی دهید؟ نزد خدا بسیار موجب خشم است که سخنی بگویید که عمل نمی کنید!

در هر صورت اگر کسی چشمش باز شود و باطن گناه را ببیند، به راحتی زیر بار گناه نمی رود. آیا هیچ وقت به ذهن ما رسیده است که یک لیوان از لجن هایی را که در جوی خیابان است بخوریم؟! اصلا به ذهنمان هم خطور نمی کند. چون می دانیم لجن است. اگر یک ذره باطن گناه را بینیم که به مراتب بدتر از اینهاست چطور؟

دل هاتان را با عطر استغفار معطر کنید. وقتی عذرخواهی می کنید و شرمنده می شوید، بوی عطر از شما بلند می شود. همان طور که با دروغ بوی تعفن بالا می رود. کسانی که سحرها بلند می شوند و استغفار می کنند، عطر معنوی آنان متصاعد است.