ضیافت : فضیلت و آداب میهمانی صفحه 123

حسین بن ابی العلا می گوید: با بیست و چند نفر به سوی مکه راه افتادیم. من در هر منزلی گوسفندی می کشتم. وقتی خواستم بر امام صادق علیه السلام وارد شوم فرمود: «واهاً یا حسین أتذل المؤمنین؛ وای بر تو ای حسین! آیا مؤمنین را خوار می کنی؟»

عرضه داشتم: به خدا پناه می برم! فرمود: «بلغنی أنک کنت تذبح لهم فی کل منزل شاهً؛ خبر شدم که در هر منزل برای آنها گوسفندی می کشتی؟»

گفتم: مولای من به خدا قسم من جز برای رضایت خدای تعالی گوسفند نکشتم. فرمود: «أ ما کنت تری أن فیهم من یحب أن یفعل مثل فعالک فلا یبلغ مقدرته ذلک فتتقاصر إلیه نفسه؛ آیا ندیدی که در بین ایشان عده ای بودند که می خواستند همانند تو رفتار کنند، ولی قدرت بر آن کار را نداشتند و خویش را حقیر شمردند؟!»

عرضه داشتم: «أستغفر الله و لا أعود: از خداوند طلب مغفرت می کنم و دیگر تکرار نمی کنم.»(1)

چقدر روانشناسی امام های ما دقیق بوده است که کمترین تحقیر به میهمان نشود. کمترین شرمندگی برای آنها ایجاد نشود. هرچند نیت او تحقیر و شرمندگی میهمانانش نبوده است، ولی این کار عملا موجب تحقیر و شرمندگی است. می توانست این کار را به اسم دیگران یا به گونه ای دیگر انجام بدهد که به اینجا نینجامد.

اینها هر روز می آمدند سر سفره این آقا می نشستند، شرمنده می شدند و خجالت می کشیدند. اصل کار، کار خوبی است. ولی روش انجام آن