ضیافت : فضیلت و آداب میهمانی صفحه 7

پیغمبر بسیار گرسنگی می کشیدند. گاهی از گرسنگی سنگ به شکم می بستند تا قدری از رنج آن کاسته شود. در هر صورت، پیغمبر کسی را نزد همسرانشان فرستادند. گفتند: چیزی نداریم. پیامبر فرمود: چه کسی این مرد را امشب میهمان می کند؟ علی علیه السلام گفت: من یا رسول الله، پس نزد فاطمه سلام الله علیها آمد و او را باخبر کرد. او گفت: نزد ما جز غذای بچه ها چیزی نیست، ولی ما آن را به میهمانمان می دهیم. امیر المؤمنین علیه السلام گفت: بچه ها را بخوابان و من چراغ را برای میهمان خاموش می کنم. فاطمه چنین کرد و به میهمان غذا دادند. چون صبح شد، خداوند درباره آنان این آیه را نازل کرد:

وَیُؤْثِرُونَ عَلَی أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ کَانَ بِهِمْ خَصَاصَهٌ وَمَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ؛(1)و هر چند در خودشان احتیاجی مبرم باشد، دیگران را بر خودشان مقدم می دارند. و هرکس از

خست نفس خود مصون ماند، ایشان اند که رستگاران اند.(2)

اینها از هزارها کرامت و معجزه بالاتر است. خودش گرسنه، همسرش گرسنه، بچه ها را با گرسنگی می خواباند و از میهمان پذیرایی می کند! آن وقت ما حاضر نیستیم میهمان به خانه مان بیاید یا از او پذیرایی کنیم. اینها گفتنش آسان است.

حضرت زهرا فرزندان را خواباندند. آیا نمی توانستند بگویند ما افضل خلق هستیم، ما باید بخوریم، بقیه باید گرسنه باشند؟ هزارها توجیه می توان کرد. اصلا چون این کارها را کردند، خدا آیه در شأنشان نازل کرده است. انسان