اعتکاف: معتکفان کوی دوست صفحه 3

خلق دارد و بزرگان سلوک فرموده اند ، خلوت یکی از پنج راه رسیدن به کمال است.

در اعتکاف است که میتوان خدایی بودن را در همه کارها تمرین کرد. اعتکاف فرصت مناسبی است تا انسانی که در پیچ و خم مادیات غرق شده ، کمی فکر کند و خود را باز یابد و دل از غیر خدا بکند و روح بندگی و اطاعت را در خود زنده نماید و با قاضی الحاجات به مناجات بپردازد.

در اعتکاف باید اسماعیل تعلقات را در راه محبوب حقیقی ذبح کرد و عواطف را تحت قواعد متقن توحیدی آورد و آنها را در راه خدا هدایت نمود.

اعتکاف در واقع حج مختصری است که انسان معتکف با پوشیدن لباسی شبیه لباس احرام از لذات زودگذر مادی صرف نظر کرده و لذت های دائمی و واقعی را تجربه می کند. لذت گفتگو با خدا ، لذت انس با معبود ، لذت بیدار بودن در دل شب و از خوف و عشق خدا اشک ریختن ، لذت توبه و بازگشت به خدا..

معتکف در ایام اعتکاف با قرآن بیشتر از پیش مأنوس است و با خواندن نماز و توجه به ائمه (علیهم السّلام) گامی بزرگ در سلوک الی الله برمی دارد و افرادی که با او معتکفند ، هم نشینان صالحی هستند که آن فضا را با عطر معنویت معطر می سازند.

این اعتکاف اسلام ناب محمدی (صلّی الله علیه و آله و سلّم) است که مشتاقان را در چهاردهم و پانزدهم رجب و دهه آخر ماه رمضان و هر فرصت مناسب دیگری مهمان خانه خدا می کند تا جان و تن را بشویند و هم صدا ظهور هرچه زودتر حضرت ولی عصر (ارواحنا له الفداء) را از خداوند منّان طلب نمایند و با همه وجود عرضه بدارند : « اللّهم عجّل لولیّک الفرج و العافیه و النّصر و مُدَّ فی عمره الشّریف»