احکام اغذیه فروشان صفحه 36

از طریق قرآن و سنت پیامبر و ائمه(علیهم السلام) - باشد.

در زمان غیبت امام زمان(علیه السلام) امر اشراف و نظارت بر جامعه به عهده مجتهد جامع الشرایط گذارده شده است. امام عسکری(علیه السلام) می فرمایند: «فَأَمَّا مَنْ کَانَ مِنَ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ حَافِظاً لِدِینِهِ مُخَالِفاً عَلَی هَوَاهُ مُطِیعاً لِأَمْرِ مَوْلَاهُ فَلِلْعَوَامِّ أَنْ یُقَلِّدُوه؛(1) هر کس از فقهای شیعه که خود را (از معاصی و رذایل) نگاه دارد و مخالف هوای نفس بوده، اطاعت پروردگار نماید، مردم باید از وی (در عمل به احکام دین) تقلید نمایند.»

یکی از موارد حرمت مواد غذایی آن است که مجتهد جامع الشرایط به دلیلی از خرید و فروش آن منع کند. بدیهی است این ممنوعیت ذاتی نبوده؛ بلکه عارضی و به خاطر مصلحت سیاسی یا اجتماعی مسلمین صورت می گیرد.

به عنوان مثال، مرحوم سید محمدحسن شیرازی (م 1312ق) در مورد تحریم تنباکو که امتیاز آن در اختیار دولت کفر انگلیس قرار می گرفت، فرمود: «الیوم استعمال التوتون و التنباکو بأیّ نحو کان فی حکم محاربه الإمام الحجه صاحب الأمر عجل الله تعالی فرجه