احکام تربیتی - ورزشی بانوان صفحه 5

ای کاش...

راستی »گل« زندگی چیست؟

عُمرِمان، مثل میدان مسابقه است و فرصت های بسیاری را به ما »پاس« می دهند.

افسوس که ما »آبشارزن« نیستیم. و پاس فرصت ها را خراب می کنیم. اگر دیگر به ما پاس ندهند، حق دارند؟

برخی با »فُل«کردنشان، از میدان ارزش ها »اُوت« می شوند، بعضی هم از مرحله مقدماتی، به مرحله نهایی راه می یابند.

دنیا، واقعاً بازیچه است، ولی زندگی، بازی نیست!

حقیقت، در ابدیّتی است که آن سوی دیوارِ مرگ نهفته است. آخرت هم، میدان »رقابت بین المللی« است، تا امتیازات چه کسی بیشتر باشد و عنوان قهرمانیِ »فوز عظیم« را به خود اختصاص دهد.

به قول یکی از دوستان: »فاتح، کسی است که »عکس العملِ« خود را به کسی نشان نمی دهد و پیوسته آن را در »آلبومِ« خدا مخفی می کند و در برابر اشک یتیمی به راحتی »میرزا کوچک« می شود.

به راستی هم قهرمانان میدان اخلاص اندکند، نیز آمیختن قهرمانی به عاطفه هم کمیاب است.

همه در میدان و راه زندگی در حرکتند، امّا مگر هرکس می رود، می رسد؟ مگر هرکس می دود، می برد؟

ای بَسا رونده و دونده ای که »خارج از خطّ« پیش می تازد و عاقبت هم خویش را می بازد. باختن به »نَفْس«، شرمندگی دارد، مدال گرفتن پیشکش!...