احکام و آداب رانندگان صفحه 84

ذکر

دوستی برایم تعریف کرد: در سفر زیارتی کربلا، یکی از مسافران خوش ذوق به هر یک از همسفران خود در اتوبوس یک صلوات شمار هدیه داد. این کار او باعث شد تا هم اوقات ما با ذکر و یاد الهی بگذرد و هم اینکه مسافران تشویق شدند تغذیۀ همراه خود را بین همه پخش کنند و جوّ صمیمی و معنویی در طول سفر ایجاد شود.

تلخ؛ اما شیرین

می خواستم از محل کار برای تعطیلات با همسر و فرزندانم به زادگاهم برگردم. مثل همیشه تلفنی با راننده ای که شماره اش را داشتم، تماس گرفتم و سفارش کردم که چون با خانواده هستم، صندلیهای متصل به هم را در اختیار ما قرار دهد. او نیز پذیرفت. اواخر شب بود که سوار ماشین شدیم. ابتدا ما را در صندلیهای مختلفی جای داد و گفت: تا قبل از پلیس راه، جایتان را عوض می کنم؛ اما بعد از پلیس راه و حتی گذشت یک ساعت، به درخواست ما ترتیب اثر نداد. از آنجا که ما بچۀ کوچکی داشتیم و می بایست در کنار خانواده از او مراقبت می کردیم، وقتی اعتراض نمودیم، راننده با عصبانیت ما را در اولین رستوران بین راهی پیاده