- تقدیم 1
- پیشگامان اسلام 8
- موقعیت پیشگامان 9
- تابعین چه اشخاصی بودند ؟ 10
- آیا همه صحابه افراد صالحی بودند؟ 14
- توبه و جبران 18
- با صادقان باشید 22
- آیا منظور از صادقین ، تنها معصومان است ؟ 24
- کسب علم و دانش ، واجب کِفایی است 27
- جواز "تقلید" با استفاده از آیه " نَفْر" 28
- جهاد با جهل و نادانی و جهاد با دشمنان 29
- تأثیر آیات قرآن بر دل های آماده و آلوده 30
- آخرین آیات قرآن مجید 33
- سوره یُونُس 38
- خداشناسی و معاد 43
- انسان شناسی درنگاه قرآن 58
- دورنمای زندگی دنیا 63
- روسفیدان و روسیاهان 66
- عظمت و حقانیت دعوت قرآن 76
- جلوه تازه ای از اعجاز قرآن 79
- جهل و انکار 86
- در تحقق مجازات الهی برای مجرمین تردید نکنید 88
- عمل به محتوای قرآن باعث درمان دردهای شماست 90
- مراحل چهارگانه تربیت و تکامل انسان 92
- آیا قلب ، کانون احساسات است ؟ 93
- خدا همه جا ناظراست، مراقب باشید 95
- منظور از "بشارت" در این آیه چیست ؟ 103
- اولیاء خدا از دیدگاه روایات 104
- شب آرامش بخش و روز روشنی آفرین 108
- گوشه ای از مبارزات نوح 109
- رسولان بعد از نوح 112
- آیا پیامبر تردید داشت ؟ 115
- تنها یک گروه به موقع ایمان آوردند 119
- ماجرای ایمان آوردن قوم یونس 120
- تربیت و اندرز 124
- قاطعیت در برابر مشرکان 125
- آخرین سخن سوره یونس 128
- سوره هُود 131
- چهار اصل مهم در دعوت انبیاء 132
- پیوند دین و دنیا 134
سوره یُونُس
سوره یُونُس
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ
بنام خداوند بخشنده بخشایشگر
1 الآر تِلْکَ ایاتُ الْکِتابِ الْحَکیمِ
الر ، آن آیات کتاب حکیم است .
تعبیر به « تِلْکَ » ( آن ها ) ( اسم اشاره بعید ) به جای « هذِهِ » ( این ها ) ( اسم اشاره به نزدیک ) که نظیر آن در آغاز سوره بقره نیز آمده است ، از تعبیرات لطیف قرآن محسوب می شود و کنایه از عظمت و والا بودن مفاهیم قرآن است .
زیرا مطالب پیش پا افتاده و ساده را غالبا با اسم اشاره نزدیک می آورند ، اما مطالب مهمی که در سطح بالا و گویی بر فراز آسمان ها در یک افق عالی قرار گرفته ، با اسم اشاره دور بیان می کنند و اتفاقا در تعبیرات روزمره ما نیز از این تعبیر استفاده می کنیم و برای عظمت اشخاص هرچند در حضورشان بوده باشیم، « آن جناب » یا « آن حضرت »
می گوییم، نه این جناب و این حضرت ، ولی به هنگام تواضع، کلمه «این جانب»را به کار می بریم .
توصیف کتاب آسمانی یعنی قرآن به « حَکیم » ، اشاره به این است که آیات قرآن دارای آن چنان استحکام و نظم و حسابی است که هرگونه باطل و خرافه و هزل را ازخود دور می سازد، جز حق نمی گوید و جز به راه حق دعوت نمی کند .