آشنایی با فقه حنفی صفحه 121

ص:135

فاتحه و سوره «بسم الله» نمی گوید.

5.بعد از ضم سوره،تکبیر(ألله أکبر)می گوید و به رکوع می رود.در رکوع دستانش را بر دو زانوهایش می گذارد،بین انگشتانش را گشاده و ساق های پاهایش را راست و پشت و سرش را با یکدیگر برابر نگه می دارد و سه مرتبه«تسبیح»یعنی«سُبحَانَ رَبِّی العَظِیم»می گوید.

زن در رکوع انگشتان دستش را گشاد از هم قرار ندهد و لازم نیست پشت و کمر و سرش را با یکدیگر برابر سازد،بلکه کافی است اندکی خم بشود و همچنین آرنجهایش را به بغل خود بچسباند.

6.پس از آن،«سَمِعَ الله لِمَن حَمِدَه»گفته سرش را از رکوع بر می دارد و قیام می کند و در صورتی که منفرد(شخصی که تنها نماز می گزارد)باشد،«رَبَّنَا لَکَ الحَمد»را نیز بر آن اضافه می کند.ولی در نماز جماعت،امام تنها به گفتن«سَمِعَ اللهُ لِمَن حَمِدَه»و مقتدی به«رَبَّنَا لَکَ الحَمد»اکتفا می نماید.

7.بعد،با گفتن تکبیر به سجده می رود؛به این طریق که ابتدا زانوها و بعد دستها و سپس پیشانی و بینی خویش را به زمین می نهد.در سجده انگشتانِ دستانش را به هم نزدیک می نماید،شکمش را از زانوهایش دور نگه می دارد و انگشتان پاهایش را به طرف قبله بر می گرداند و سه مرتبه«سُبحَانَ رَبّی الأعلی»می گوید.

زن در اثنای سجده شکمش را به رانهای خود چسپانده و آرنج های خود را به زمین می گذارد.

سجده بر چیزهایی درست است که پیشانی در آن قرار گرفته و در صورت فشار دادن،پایین تر نرود.

نمازگزار هنگام ازدحام می تواند بر پشت نمازگزار دیگری که در جلو او قرار دارد،سجده نماید،به شرطی که هر دو در حالت خواندن یک نماز باشند.

8.سپس،تکبیر گفته سرش را از زمین بر می دارد و دستهای خود را بالای