آشنایی با فقه حنفی صفحه 220

ص:234

50-امر به معروف و نهی از منکر(1)

اشاره

قال الله تبارک و تعالی:

وَ لْتَکُنْ مِنْکُمْ أُمَّهٌ یَدْعُونَ إِلَی الْخَیْرِ وَ یَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ یَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ [آل عمران/104]

باید از میان شما،جمعی دعوت به نیکی،و امر به معروف و نهی از منکر کنند!و آنها همان رستگارانند

درآمد

هر انسانی نسبت به کارهای ناپسندی که در جامعه انجام می گیرد و کارهای نیک و پسندیده ای که ترک می شود باید احساس مسئولیت داشته باشد.بنابراین اگر کار واجبی ترک شود و یا حرامی اتفاق بیفتد سکوت و بی تفاوتی در برابر آن جایز نیست و تمام افراد جامعه باید برای برپایی واجبات شرعی و جلوگیری از کارهای غیر شرعی و حرام،اقدام کنند که این عملکرد آنها به عنوان امر به معروف و نهی از منکر قلمداد می شود.

تعریف امر به معروف و نهی از منکر

در احکام دین،به تمام فرایض،واجبات،سنت ها و مستحبات که مورد رضایت و خوشنودی خداوند است«معروف»،و به تمام محرمات و مکروهات