آشنایی با فقه شافعی صفحه 148

ص:162

درس سی و چهارم:نمازمریض و مسافر

اشاره

قال الله عزّ و جلّ:

لا یُکَلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلاّ وُسْعَها لَها ما کَسَبَتْ وَ عَلَیْها مَا اکْتَسَبَتْ (سوره بقره،آیه 286)

خداوند هیچ کس را،جز به اندازه تواناییش،تکلیف نمی کند.(انسان،)هر کار(نیکی را انجام دهد،برای خود انجام داده.

نماز مریض

1.کسی که به سبب مریضی از قیام نمودن عاجز شود،نمازش را نشسته می گذارد.

2.در کیفیت نشسته نماز خواندن،أولی آن است که به صورت افتراش بنشیند.

3.اگر به انجام رکوع و سجود قادر نباشد،رکوع و سجودش را به اشاره انجام می دهد.

4.اگر با جماعت نماز بگذارد و قسمتی از نمازش را به سبب مریضی نشسته بخواند،نمازش صحیح باشد.

5.هر گاه نمازگزار به خواندن نماز نشسته هم قادر نباشد،می تواند بر پهلو و رو به قبله خوابیده و با اشاره نماز بگذارد و یا اینکه پاهای خود را به سوی قبله قرار داده و بر پشت بخوابد و با اشاره نمازش را ادا نماید.

6.اگر نمازش را در حال قیام شروع کند و سپس در اثنای نماز از قیام نمودن