احکام و حقوق کودکان در اسلام برگرفته از موسوعه احکام الاطفال و ادلتها جلد 1 صفحه 321

ص:334

اجبار اقرارکننده نسبت به آن چه علیه اوست، می باشد. مانند: وجوب نفقه، حرمت نکاح، مشارکت با او در ارث و یا وقف و از این قبیل امور».(1)

عبارت بسیاری از فقیهان شبیه آن چه ذکر شد، می باشد.(2) دلیل جواز و نفوذ اقرار به نسب، علاوه بر اجماع که بعضی از فقها ادّعا نموده اند(3) و عموم قاعده «اقرار العقلاء علی انفسهم جائز»(4) - زیرا این قاعده مقید به اقرار در مورد اموال نگردیده است (5)- پاره ای از روایات است.

مانند آن که در روایت صحیح، عبد الرحمن بن حجّاج می گوید: از امام صادق علیه السلام سؤال شد، زنی اسیر می شود و با او فرزند صغیری است و مدّعی است فرزند من است و یا مردی اسیر می گردد و برادرش را می یابد و نسبت به او اقرار می نماید و آن ها بر صدق گفتار خود شاهد و دلیلی ندارند؟... آن حضرت بعد از توضیحاتی فرمود: در صورتی که بر اقرار خود ثابت باشند، انتساب آن ها به یکدیگر اثبات و از هم ارث می برند. «فَقالَ: سُبْحانَ اللهِ إذا جائَتْ بِإِبْنِها أَوْ بِإِبْنَتِها وَلَمْ تَزَلْ مُقِرَّهً بِهِ وَإِذا عَرَفَ أَخاهُ وَکانَ ذلِکَ فِی صِحَّهٍ مِنْهُما وَلَمْ یَزالا مُقِرَّیْنِ بِذلِکَ وَرِثَ بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ»(6)و نیز برخی روایات دیگر.(7)

2- شرایط نفوذ اقرار به نسب در فقه

علاوه بر شرایطی که به طور عام برای مقرّ لازم است، مانند بلوغ و عقل، شرایط خاصی در اقرار به نسب لازم شمرده شده است که عبارتند از:

الف - امکان تحقّق نسب، به این معنی که اقرار به نسب باید در موردی باشد که شرعاً و عادتاً امکان این که شخص مورد اقرار، فرزند مقرّ باشد، وجود داشته باشد. بنابراین اگر اقرار به فرزندی کسی را بنماید که از لحاظ سنّی امکان این که مقرّ له فرزند او باشد، وجود