احکام و حقوق کودکان در اسلام برگرفته از موسوعه احکام الاطفال و ادلتها جلد 2 صفحه 454

ص:469

1- (1) من لایحضره الفقیه 418:4، ح 5913.
2- (2) وسائل الشیعه 297:12، باب 158، من ابواب احکام العشره، ح 3.
3- (3) مستدرک الوسائل 136:9، باب 138، من ابواب احکام العشره، ح 1.
4- (4) مجمع الفائده والبرهان 311:13.
5- (5) مبانی تکمله المنهاج 270:2.
6- (6) ر. ک: موسوعه احکام الاطفال وادلّتها 570:7-569.

زیرا تأدیب کودک به جهت مصلحت خود اوست و احسان به وی محسوب میگردد و بر شخصی که به قصد احسان عملی انجام داده است، نباید غرامت تحمیل گردد (1)(ما عَلَی الْمُحْسِنِینَ مِنْ سَبِیلٍ) .(2)

ولی چنان چه بیان شد، تجویز تأدیب منافات با ضمان ندارد، چرا که تأدیب مشروط است به این که در جهت مصلحت کودک باشد و نیز بعد از اجرای آن کودک سالم باقی بماند، در غیر این صورت با عنایت به این که استناد تلف یا ایجاد نقصان به تأدیب گر ثابت است و در ضمان قصد و اراده شرط نیست، حکم به پرداخت دیه صحیح است.