آرمیدگان در بقیع صفحه 15

بقیع الغرقد، و هی مقبره بالمدینه، و الغرقد شجر شوک کان ینبت هناک فذهب و بقی الاسم لازماً للموضع. (1)

بقیع غرقد، مقبره ای است در مدینه، و غرقد درختی خاردار بوده که در آن می روییده. پس، از بین رفت ولی اسم آن در این مکان باقی ماند.

بقیع (بقیع غرقد - جنه البقیع)، نام مشهورترین و قدیمی ترین قبرستان اسلامی، از زمان حضرت رسول(صلی الله علیه و آله)، تا عصر حاضر، واقع در انتهای جنوب شرقی مدینه، به فاصلۀ کمی از مسجد النبی(صلی الله علیه و آله) و بقعۀ مطهر حضرت پیغمبر(صلی الله علیه و آله)، در خارج از دیوار قدیمی مدینه است، که امروزه در وسط شهر قرار دارد، لفظ «بقیع»، به معنای زمین وسیعی است که دارای انواع درختان باشد، لذا آن را جنه البقیع (باغستان بقیع) نیز می نامند؛ بقیع غرقد نامیدن آن، بدین سبب بوده که غرقد، نوعی خاربن است که پس از خرابی آن، در این مکان روییده و فراوان بوده است.» (2)

از نتیجۀ نقل های متون و منابع تاریخی به دست می آید که بقیع الغرقد، که امروزه در شهر مدینه به نام بقیع مشهور است، مکانی بوده که در آن خارهایی می روییده و پس از آنکه پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله) به مدینه هجرت کردند، پس از ساختن مسجد مشهور مدینه (مسجد النبی)، این باغ وقف مسلمانان گردید. پس از آنکه اسعد بن زراره انصاری، که از صحابی بزرگ پیامبر گرامی(صلی الله علیه و آله) بود، او را در قبرستان مذکور دفن نمودند و او اولین صحابی مدفون در این قبرستان مقدس است.

«حضرت رسول(صلی الله علیه و آله) اسعد بن زراره را در بقیع به خاک سپرد.» (3)

این باغ، هم اکنون به نام بقیع، محلّ آمد و شدِ مسلمانان و به خصوص شیعیان است که از هوا و فضای مقدس و مترنّم به عطری روحانی از آن بهره می جویند.

1- (1) . لسان العرب، ابن منظور، ج8، [1] بی تا، ص18.
2- (2) . دائره المعارف تشیع، خرمشاهی، بهاءالدین و صدر حاج سید جوادی، احمد، ج3، نشر شهید سعید محبی، ص383.
3- (3) . اسد الغابه، ج1، صص 86 و 87.