آرمیدگان در بقیع صفحه 16

رسمیت دفن در بقیع، به وسیله پیامبر(صلی الله علیه و آله)

بقیع، نخستین مدفن و مزاری است که به دستور و اقدام پیامبر گرامی اسلام(صلی الله علیه و آله) شکل گرفت. این قبرستان در دوران پیامبر(صلی الله علیه و آله)، در خارج شهر مدینه و پس از دیوار شهر مدینه قرار داشته و در پشت خانه های مدینه به شمار می آمده، که هم اکنون با توسعۀ مدینه، در وسط شهر قرار گرفته است. نخستین اقدام پیامبر(صلی الله علیه و آله)، دفن اسعد بن زراره بود، که شخصی از مهاجرین بوده و فرد والا مقامی در نظر پیامبر(صلی الله علیه و آله) بوده است. دومین شخص، عثمان بن مظعون مهاجر، برادر رضاعی پیامبر(صلی الله علیه و آله) بود و فرد بعدی ابراهیم، فرزند حضرت رسول(صلی الله علیه و آله)، که همۀ آنان به وسیله و امر پیامبر(صلی الله علیه و آله) در این جنّت و قبرستان دفن گردیدند.

بعد از آنکه شخصیت هایی مانند اسعد بن زراره، عثمان بن مظعون و ابراهیم فرزند گرامی حضرت رسول(صلی الله علیه و آله) در این قبرستان دفن شدند، این کار رسمیت و شهرت یافت و مسلمانان به اقتدا و تأسی به پیامبر(صلی الله علیه و آله)، مردگان خویش را، که باز هم جزو صحابی آن رسول گرامی بودند، در این قبرستان مطهّر، دفن نمودند.

«سپس پیغمبر خدا(صلی الله علیه و آله) دستور دادند آنجا را از بوته های خار ستردند و به مسلمانان ساکن مدینه اختصاص داده شد.» (1)

جایگاه بقیع در اندیشه نبوی

مدفونین در بقیع، بیشتر از شخصیت های ممتازی هستند که در اندیشۀ نبوی و سپس در تاریخ پس از رحلت پیامبر(صلی الله علیه و آله)، دارای حرمتی عظیم بوده اند؛ شخصیت هایی که پیامبر(صلی الله علیه و آله) بارها عظمت های آنان را یاد کرده و در سیرۀ معصومان بعد از پیامبر(صلی الله علیه و آله) مورد توجه فراوان قرار داشته اند.

قال المطری: انّ أکثر الصحابه رضی الله تعالی عنهم ممّن توفّی فی حیاه النبی و بعد وفاته مدفونون بالبقیع و کذلک سادات أهل بیت النبی و سادات التابعین و فی مدارک عیاض