آرمیدگان در بقیع صفحه 192

ابوهریره و اعتراف به عظمت علی(علیه السلام)

ابوهریره بارها به فضیلت علی(علیه السلام) اعتراف کرده است. او می گوید: «معاذ بن جبل را دیدم که به علی بن ابی طالب چشم می دوخت. به او گفتم: چرا این همه به علی چشم می دوزی گویی که تا کنون او را ندیده ای؟ گفت: از پیامبرخدا(صلی الله علیه و آله) شنیدم که می فرمود:

«النَّظَرُ إِلَی وَجْهِ عَلِی عِبَادَهٌ»؛ «نگاه به چهره علی عبادت است».

ابن ابی الحدید معتزلی گوید:

چون ابوهریره با معاویه به کوفه آمد شب ها در باب کنده می نشست و مردم در مجلس او شرکت می کردند. جوانی از کوفه آمده نزدش نشست و گفت: ای ابوهریره تو را به خدا آیا از پیامبر(صلی الله علیه و آله) شنیده ای که در حق علی بن ابی طالب فرمود: خداوندا! دوست بدار هرکه او را دوست بدارد و دشمن دار، هرکه او را دشمن بدارد؟ گفت: آری. (1)

روایات فراوان به نقل از ابوهریره!

با این که ابوهریره درسال هشتم هجرت، مسلمانی برگزید و کمتر از دو سال در خدمت پیامبر(صلی الله علیه و آله) بود، اما به حدّی روایت از آن حضرت نقل کرده که این کثرت نقل، او را در معرض اتهام قرار داده و بسیاری از مورّخان و اهل حدیث، حتی از اهل سنت، در صحّت همه روایات او تردید دارند. تا آنجا که این قضیه، حتی مورد اعتراض عمر و عثمان قرار گرفت! علی(علیه السلام) او را به دلیل نقل این همه روایت نکوهش کرد.

نخستین کسی که او را از نقل خبر منع کرد، عمر بن خطاب بود. وی هنگامی که شنید ابوهریره روایاتی را به پیغمبر اسلام(صلی الله علیه و آله) نسبت می دهد که اصل و ریشه ندارد، او را به حضور خواست و از نقل حدیث منع نمود و در مرتبه دوم او را با تازیانه ادب کرد. اما او باز از جعل حدیث دست برنداشت و به تبعید تهدید شد. خلیفه دوم اعلام کرد که اگر از نقل حدیث دست نکشد، به سرزمین دوس، (که وطن اصلی وی بوده)