آرمیدگان در بقیع صفحه 194

اصبغ نباته در حضور معاویه از ابوهریره پرسید: ای یاور پیامبر(صلی الله علیه و آله)! به آن خدایی که غیر او خدایی نیست و عالم به غیب و حضور است و به حق پیامبر(صلی الله علیه و آله) سوگندت می دهم که آیا در غدیر خم بودی؟ گفت: آری، در روز غدیر بودم. پرسید: از پیامبر(صلی الله علیه و آله) درباره علی چه شنیدی؟ گفت: شنیدم که فرمود:

مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِی مَوْلاَهُ، اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاَهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ. (1)

هر که من مولای اویم، این علی، مولای او است. خدایا! دوست بدار هر که علی را دوست دارد و دشمن دار هر که علی را دشمن می دارد. خدایا! یاری کن هر که علی را یاری کند و خوار بگردان، هر که علی را خوار نماید.

رویگردانی از علی(علیه السلام) و گرایش به معاویه

ابوهریره، در واقع به دلیل فضایل برجسته ای که در علی(علیه السلام) سراغ داشت، به ایشان علاقه مند بود و آن حضرت را دوست می داشت و لذا حدیث غدیر را به طور مفصل نقل کرده و در مواقف مختلفی که از وی راجع به ماجرای غدیر پرسش کرده اند، کلّیت ماجرا را توضیح داده و خبر ائمه اثناعشر را با نام هریک از امامان، از قول پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله) نقل کرده است. اما هنگامی که دوران معاویه می رسد و حاکمیت به دست او می افتد و بخشش های هدفمندانه سیاسی او آغاز می شود، ابوهریره به سمت معاویه گرایش می یابد و زمینه را برای تثبیت حاکمیت وی مهیا می کند و اخباری را درباره او جعل و وضع می نماید. در هر حال، ابوهریره به فرزندان ابوالعاص خدمات فراوان می کند.

محمود ابوریه، از دانشمندان بزرگ اهل تسنن، در کتاب خویش با عنوان «شیخ المضیره ابوهریره» تلاش های گسترده ابوهریره در تضعیف چهره امیرمؤمنان و فضیلت سازی برای معاویه را شرح داده، می نویسد: