آرمیدگان در بقیع صفحه 30

ملامت نموده، گفتند: پیامبرتان یک دختر داشت که مرد و دفن شد و کسی از جایگاه قبرش آگاه نشد و کسی بر آن نماز نخواند و حتی جایگاه قبرش هم مخفی است. والیان امرشان گفتند: بروید زن هایی را بیاورید که قبور را نبش نمایند، تا جسد فاطمه(علیها السلام) را بیابیم و بر آن نمازگزاریم و قبرش را زیارت کنیم.

این خبر به امیرالمومنین علی(علیه السلام) رسید، خشمگینانه از خانه خارج شد، رگ های گردن مبارکش متورّم شد. قبای زردش را پوشید؛ قبایی که در زمان سختی ها و دردها می پوشید. ذوالفقار را حمایل کرد و به بقیع وارد شد. فردی مردم را خبر کرد که این علی بن ابی طالب است، قسم خورده که اگر سنگی از این قبور، جابجا شود، شمشیر خود را بر گردن امر کنندگان بکشد و نابودشان سازد! (1)

در پایان این روایت آمده است: مردم از کردۀ خود منصرف شدند و خلیفۀ اول و دوم از این کار دست نگه داشتند.

سخن گفتن علی(علیه السلام) با بقیع

در برخی منابع نقل شده که علی(علیه السلام) با بقیع سخن گفته است:

یکی از آنها روایتی است که ابن حمزۀ طوسی در کتاب «الثاقب فی المناقب» آورده است که به دنبال درخواست برخی از اهالی مدینه، امیر مؤمنان، علی(علیه السلام) به بقیع وارده شد و خطاب به آن قبرستان مطالبی را بیان داشت.

نگاه به بقیع در سیره فاطمه زهرا(علیها السلام)

در منابع و متون تاریخی نقل گردیده است که فاطمۀ زهرا(علیها السلام) با توجه به سیرۀ پدر بزرگوارش، به دو مکان عنایت ویژه داشتند:

اول: احد، که آن حضرت بعد از رحلت پدر بزرگوارش، به احد، سر قبر حمزه