آرمیدگان در بقیع صفحه 31

می رفت و می گریست.

دوم: بقیع، که باز هم با اقتدا به پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله) همواره به بقیع می رفت. این مطلب نیز دارای شهرت تاریخی است که فاطمه(علیها السلام) به بقیع می رفت و به مناجات، دعا و راز و نیاز و گریه می پرداخت. تا آنجا که گریۀ ممتد زهرا(علیها السلام) را در بقیع نمی توان انکار کرد و حتی در منابع فراوانی از اهل سنت، ماجرای بیت الحزن فاطمه(علیها السلام) آمده و آنان نیز این مسأله را تقریباً مسلّم می دانند.

سمهودی شافعی در کتاب وفاء الوفا، در این باره این گونه نقل کرده است:

«از جمله قبور در بقیع، جایگاه دفن آقای ما ابراهیم، پسر سرورمان پیامبر خدا است - که درود خدا بر او و آلش باد- قبرش در فاصله ای از قبر حسن(علیه السلام) و عباس است و چسبیده به دیوار جایگاه قبلی است. در این دیوار شبکه هایی است.»

مجد گفته است که موضع تربتش امروزه به نام بیت الحزن شناخته شده است و گفته می شود آن خانه ای است که فاطمۀ زهرا(علیها السلام) بعد از رحلت پدرش به آنجا پناه می برد و به اندوه و غم می نشست.» (1)

«مشهور درباره بیت الحزن این است که آنجا جایگاه معروفی است به نام مسجد فاطمه(علیها السلام)، در قبله مشهد حسن(علیه السلام) و عباس ابن جبیر و به این مطلب اشاره نموده است که: در جانب قبر عباس (عموی پیامبر) خانه ای است از آن فاطمه(علیها السلام) دختر پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) که به نام بیت الأحزان معروف و مشهور است و گفته شده: آن خانه ای است که فاطمه زهرا(علیها السلام) بعد از رحلت پدر گرامی اش به آنجا می آمده و به حزن و اندوه و گریه می پرداخته است.» (2)

مرحوم مجلسی نیز چنین آورده است: