آرمیدگان در بقیع صفحه 323

جان دیون پورت مسیحی در کتاب «عذر تقصیر به پیشگاه محمد و قرآن» می نویسد:

در اینجا لازم است تهمتی را که دشمنان محمد در همین اوقات، از روی غرض و حسد به او زده اند رو شود و آن، موضوع ازدواج عیال مطلّقه پسر خوانده اوست. واقع امر این است که خیلی قبل از طلوع اسلام، میان اعراب عادی رواج داشت که اگر کسی زنی را به نام مادر می خواند، دیگر نمی توانست با او ازدواج کند و اگر کسی جوانی را پسرش می خواند از آن به بعد آن پسر از تمام حقوق فرزندی وی برخوردار می شد، لیکن قرآن کریم هر دو عادت یاد شده را فسخ کرد؛ به این معنا که اگر کسی زنی را مادر می خواند، می توانست با او ازدواج کند و نیز اگر پسرخوانده ای عیالش را طلاق می داد، پدرخوانده می توانست عیال او را به ازدواج درآورد. چون نتیجه این ازدواج (ازدواج زینب با زید) برای زید رضایت بخش نبود، با همه مداخله ای که پیغمبر در این باره داشت، زید تصمیم به طلاق زینب گرفت. پیغمبر خودش به خوبی می دانست که چون این وصلت به وسیله او انجام شده، مورد توبیخ قرار خواهد گرفت، ولی پس از انجام طلاق، محمد از گریه های زینب و بدبختی او متأثر شد، لذا تصمیم گرفت از تنها وسیله اصلاحی که در دسترس دارد استفاده کند. بنابراین، پس از طلاق زید، پیامبر با زینب ازدواج کرد. (1)

گواهی پیامبر(صلی الله علیه و آله) بر دینداری و تقوای زینب

پیغمبرخدا(صلی الله علیه و آله) درباره پاکی، طهارت و تقوای زینب نکات مهمی را فرموده اند؛ از جمله اینکه فرموده اند: «من زنی دیندارتر، باتقواتر، راستگوتر، ارحام رعایت کننده تر، امین تر، صدقه دهنده تر از زینب ندیدم». (2)

زینب، زنی کریمه، شریف النسب، پاکدامن و مشهور به جود و بخشش بود.