آرمیدگان در بقیع صفحه 33

امام ابومحمد غزالی، که یکی از شخصیت های معروف و از دانشمندان به نام اهل سنت است، درضمن بیان وظایف زائران مدینۀ منوره، چنین نگاشته است:

«مستحب است که زائران پس از ورود بر پیامبر(صلی الله علیه و آله).... در مسجد فاطمه(علیها السلام) نماز بگزارند. جهانگردانی هم در سفرنامه های خود، از بیت الأحزان و مشاهده آن سخن گفته اند که در تفصیل اماکن مهم و مقدس بقیع، از قول آنان خواهیم نگاشت.» (1)

بقیع در نگاه امام حسن مجتبی(علیه السلام)

امام مجتبی(علیه السلام) از بقیع خاطرات فراوان دارد. آن حضرت، هم در کنار جدّ بزرگوارش بوده و حضور آن گرامی را در بقیع مشاهده کرده و هم گریه های پی درپی مادرش زهرا(علیها السلام) را در بقیع به خاطر دارد و نیز از سیرۀ پدر گرامی اش آگاه است. از آنها درس ها گرفته و به سیرۀ آن بزرگواران اقتدا کرده است و بالأخره آن حضرت، حرمت ذاتی بقیع را به خوبی می شناسد. بنابراین، حضور آن سبط ارجمند پیامبر(صلی الله علیه و آله) در بقیع، از قطعیات تاریخی است.

علاوه بر اینها، امام مجتبی(علیه السلام) از سوی پدر بزرگوارش، به حضور در بقیع مأمور شده است.

قطب الدین راوندی نقل کرده است که علی(علیه السلام) در حادثۀ عجیبی، امام حسن مجتبی(علیه السلام) را مأمور کرد که به بقیع برود و فرمان علی(علیه السلام) را مبنی بر انجام حادثه ای عجیب به جای آورد و آن گرامی، امر پدر را به انجام رسانید.

«علی(علیه السلام) به پسرش حسن(علیه السلام) فرمود: برخیز ای حسن. آن گرامی برای انجام امر پدر برخاست. فرمود: نزد فلانی برو و چوب (عصای دست) پیامبر(صلی الله علیه و آله) را بگیر و به بقیع رفته، سه بار بر فلان صخره بزن و بنگر که از آن، چه چیز خارج می شود...». (2)