آرمیدگان در بقیع صفحه 345

صفیه بعد از رحلت پیامبر(صلی الله علیه و آله)، این ارادت قلبی را پاس داشت و تا زمانی که در قید حیات بود، حرمت اهل بیت(علیهم السلام) را حفظ کرد.

صفیه به دلیل برخورداری از فضایل و کمالات اخلاقی و فکری و به دلیل ارادتی که به پیامبر و خاندان عصمت و طهارت(علیهم السلام) داشت، روایاتی را نیز نقل کرده که به دلیل اختصار نوشتار از ذکر آنها خودداری می کنیم.

وفات صفیه و خاکسپاری اش در بقیع

از زندگی و شرح حال صفیه، پس از پیامبرگرامی(صلی الله علیه و آله) مطالب چندانی در منابع تاریخی وجود ندارد. با این که بعد از رحلت پیامبر(صلی الله علیه و آله)، نُه تن از زنان ایشان در قید حیات بودند، جز زندگانی ام سلمه و عایشه، حوادث چندانی از زندگی آنان در منابع تاریخی نقل نشده است. این بانوی گرامی در سال 52 ه .ق در مدینه درگذشت. اهل مدینه در تشییع جنازه اش حضور یافتند و به همراه سعید بن عاص (1) بر او نماز گزاردند.

10. میمونه، دختر حارث الهلالیّه

نام کامل ایشان، مَیْمونه بنتِ الحَارِثِ بنِ حَزْنِ بنِ بُجَیْرِ بنِ الهُزَم بن رویبه بن عبدالله ابن هلال بن عامر بن صعصعه است. مادرش، هِنْدَ بنتِ عَوْفِ بن زُهَیْر بن الحارِثِ بن حماطه بن حمیر، نامش بُرّه بود، اما پیامبر(صلی الله علیه و آله)، نام وی را میمونه گذاشت.

ازدواج پیامبر(صلی الله علیه و آله) با میمونه

اواخر سال هفتم هجرت، پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله) با میمونه، دختر حارث ازدواج کرد و ازدواج در مکه مکرمه، در جریان عمره القضا رخ داد.

میمونه، زنی پارسا، عفیفه و عابده بود که در جریان عمره القضا، سال بعد از صلح حدیبیه، خود را به حضرت رسول(صلی الله علیه و آله) هدیه نمود.