آرمیدگان در بقیع صفحه 347

(و مصلحت آنان چه حکمی را ایجاب می کند) این به خاطر آن است که مشکلی (در ادای رسالت) بر تو نباشد (و از این راه حامیان فزونتری فراهم سازی) و خداوند آمرزنده و مهربان است.

با پیشنهاد عباس بن عبدالمطّلب، عموی آن حضرت، در محلی به نام سرف (بین مکه و مدینه) مراسم عقد، توسط عباس بن عبدالمطلب، به پا گردید و میمونه به ازدواج رسول الله(صلی الله علیه و آله) درآمد. (1) ایشان آخرین زنی است که به ازدواج آن حضرت درآمد.

میمونه زنی پارسا و اهل عبادت بود، به گونه ای که عایشه درباره اش می گوید: «همانا او از میان ما با تقواتر و با عاطفه تر نسبت به خویشاوندان بود». (2)

میمونه در جنگ تبوک، در صف مجاهدان اسلام بود و به پرستاری و ترمیم زخم های مجاهدان می پرداخت؛ به طوری که گفته اند: وی نخستین زنی است که برای رسیدگی به زخمی ها، گروه پرستاران زن را تشکیل داد و برای ترمیم زخم های مجاهدان در راه خدا، قیام کرد. وی در اثنای طواف، مورد اصابت تیری قرار گرفت، اما جراحتش بهبود یافت.

نقش بارزی که میمونه در جنگ ها ایفا کرد، سبب شد که افرادی مانند نسیبه، جرّاح تربیت شوند و در جنگ های مختلف حضور یابند و به مداوای رزمندگان بپردازند.

میمونه پس از پیامبر(صلی الله علیه و آله)

زندگانی بسیاری از همسران پیامبر(صلی الله علیه و آله) پس از رحلت آن حضرت چندان مورد توجه مورّخان قرار نگرفت و اندکی از حالات آنها به کتابت نهاده شد، اما در بین همان مطالب اندک، حقایق بلندی خودنمایی می کند که وضعیت فکری، روحی و دغدغه آنها پس از پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله) را نشان می دهد.