آرمیدگان در بقیع صفحه 35

از وصیت امام مجتبی(علیه السلام) در می یابیم که در اندیشۀ نورانی آن حضرت، بقیع دارای حرمت و مکانتی ویژه بوده است.

بقیع در سیرۀ سید الشهدا(علیه السلام)

امام حسین(علیه السلام) با تأسی به سیرۀ جدّ گرامی و پدر بزرگوار و مادرش زهرا(علیها السلام) بقیع را محترم می شمرد و به حضور در این مکان اصرار داشت؛ به خصوص پس از دفن جده اش فاطمۀ بنت اسد و عموی بزرگوارش عباس و به ویژه پس از دفن برادر گرامی اش امام مجتبی(علیه السلام). در سیرۀ آن بزرگوار حضور در بقیع قطعی و مشهور است. قطب الدین راوندی نقل کرده است:

«آن سبط گرامی، پس از وداع با جدش پیامبر(صلی الله علیه و آله) و مادرش فاطمه(علیها السلام)، راهی بقیع گردید و سخنانی را با برادرش داشت و سپس به سمت مکه خارج گردید». (1)

البته قبل از آن که امام شهید و اسوۀ قیام و جهاد و شهادت به سمت مکه خارج شود، بارها در روزهای پنج شنبه در بقیع حاضر می شده است.

طبرسی روایتی به شرح زیر نقل کرده است که:

«امام حسن(علیه السلام) در مجلس معاویه مناظره و احتجاج کرده، فرمود: شما را به خدا سوگند، آیا می دانید در روزهایی که مردم با عثمان بیعت کرده بودند، ابوسفیان روزی دست حسین(علیه السلام) را گرفت و به آن گرامی چنین گفت: پسر برادرم! با من بیا تا به بقیع غرقد برویم. امام حسین(علیه السلام) همراه شد تا به وسط مقبره غرقد رسیدند. ابوسفیان با صدای بلند فریاد زد:ای اهل قبور که با ما بر سر حکومت نبرد می کردید، اکنون حکومتی که برایش با ما می جنگیدید، به دست ما افتاده و شما خاک شده اید! امام حسین(علیه السلام) فرمود: خداوند صورت تو را کریه و زشت گرداند. آنگاه با تندی دست خود را از دست ابوسفیان کشید؛ به طوری که اگر نعمان بن بشیر دست آن